Op het Songfestival: 10 euro op Trijntje en al dat boe-geroep is ‘disrespectful’

NRC-redacteur Wilfred Takken is in Wenen voor de 60e editie van het Eurovisie Songfestival. Elke dag bellen we met hem om te horen wat de hoogtepunten zijn van de afgelopen 24 uur. Vandaag: de voorbereidingen voor de halve finale zijn in volle gang. “Can I take a picture?”

Hee Wilfred, we mogen al bijna! Hoe is de sfeer in het perscentrum?

Nog veel drukker dan gisteren, veel vlaggen ook. Overal meisjes met ijsjes en mensen die free hugs uitdelen. Af en toe komen hier wat sterren voorbij voor interviews en zo. De gebruikelijke journalisten zijn in hun kloffie, tussendoor lopen mooie vrouwen in korte jurkjes, de presentatrices. En fans. Oh, hier is een echte Holland-fan, wacht even. [Tegen een omstander:] ik maak even een foto van jou. Mag dat? Wacht, ik houd je aan de lijn.

Foto Wilfred Takken

Foto Wilfred Takken

Dat is de pers?

Ja, er zijn hier heel veel journalisten die ook fan zijn. En hoe het altijd gaat: elke keer als een land aan de beurt is, springen de journalisten uit dat land op om te joelen en met vlaggen te zwaaien. Heel gek: iedereen zit hier achter z’n computertje, als je aan de beurt bent gaan ze zwaaien, dan gaan ze weer zitten en leggen ze hun vlaggen en andere troep weer neer.

En vanmiddag was er weer een generale repetitie?

Ja. Er zijn drie generale repetities geweest. Vanavond begint het pas voor de rest van de wereld. Gek gevoel, wij denken telkens dat we al halverwege zitten. Wacht, zij is ook indrukwekkend. De zangeres van Servië, Bojana Stamenov. Can I take a picture?

Foto Wilfred Takken

Foto Wilfred Takken

Wat heb je verder gedaan vandaag?

Ik heb twee interviews gedaan, waarvan een met Australië. Het is interessant dat Australië meedoet. Dat land is niet heel erg Europa, maar het Songfestival is er schijnbaar voor Europa in de breedste zin van het woord. Australië krijgt een soort gastplek. Die Australische man benadrukte dat de Australiërs zo veel hebben met Europa, omdat ze hun roots koesteren. Het Songfestival is daar midden in de nacht. Dan staan ze op en hebben ze speciale feesten om samen tv te kijken, de ‘Grieken’ bij de ‘Grieken’ en de ‘Italianen’ bij de ‘Italianen’. Tussen aanhalingstekens dus: als ze een overgrootvader hebben in Griekenland, voelen ze zich Griek.

Maar Australië kon toch nooit meedoen aan de stemprocedure?

Ze stemmen met hun eigen stemsysteem. Waarschijnlijk weet de winnaar van die stemming niet eens dat hij of zij gewonnen heeft. Verder verkleden ze zich tijdens die feestjes als Eurovisiesterren, dus als je Conchita bent moet je als vrouw je baard laten staan, of - als man - een jurk aantrekken.

Oké. Terug naar Trijntje. Is er na de derde repetitie nog iets veranderd, of staan we er nog steeds zo slecht voor?

Bij de bookmakers is Trijntje nog dieper gezakt. Ze stond al laatste, dus je kunt je afvragen hoe dat kan, maar het is toch gebeurd. We hebben met alle Nederlandse journalisten geld bij elkaar gelegd om op Trijntje te wedden. Ik heb er 10 euro op gezet en als ze doorgaat krijg ik 25 euro. Ter vergelijking: als Rusland doorgaat, krijg je de inzet plus 1 cent. Want iedereen wedt op Rusland en niemand wedt op Trijntje.

Wat een gezelligheid daar. Klinkt als een en al love en world peace.

Ja, dat was nog een hekel punt bij de persconferentie: er mag geen politiek in het festival. Festivaldirecteur Jon Ola Sand zei: als we er een politiek slagveld van maken is dat het eind van het festival. En toch druipt het er altijd in. Armenië heeft de titel van het nummer veranderd in samenspraak met de organisatie. Eerst heette het nummer Don’t Deny, nu Face the Shadow. Sand begreep wel dat Armenië niet met een “tralala-liedje” zou komen, zoals hij het noemde, maar het mag niet te openlijk politiek zijn.

De inzending van Armenië: eerst Don’t Deny, nu Face the Shadow.

Dus geen boe-geroep, zoals vorig jaar bij Rusland?

Dat wil hij absoluut niet. Dus dat moeten wij weer aan de lezertjes vertellen: geen boe-geroep, dat is disrespectful.

Ik ben benieuwd. Heb je eigenlijk een goed plekje in de zaal vanavond?

De pers mag de zaal niet in. Wij moeten televisie kijken of kaartjes kopen. Een collega bood er net een aan voor 50 euro: I have to work, who wants to buy? Als je naar binnen wilt, moet je aan de kassa 100 euro betalen. Beetje duur voor een tv-opname. Je kunt Trijntje vrij moeilijk zien, want ze heeft telkens een camera voor haar hoofd. Zij moet zich op de camera richten: thuis zitten de stemmers, dus ze hoeft de zaal niet te bespelen. Het lijkt meer op een videoclip dan op een optreden. De finale kost trouwens 220 euro.

Waar ga je dan kijken?

Er zijn meerdere gigantische schermen in Wenen, dus daar zal ik wel heen gaan. Voordeel is dat je dan lekker door kunt tikken. Ik doe oortjes in als ik schrijf, dan luister ik naar Mozart. Toch een beetje Wenen.

Meer updates vanaf het Songfestival? Kijk tot en met zaterdag dagelijks op www.nrc.nl/muziek. Lees hier de vorige aflevering van deze rubriek.