Gisteren in Cannes: preutse lesbische liefde en de tragiek van Amy

NRC-recensent Coen van Zwol is in Cannes voor de 68ste editie van het beroemde filmfestival. Vandaag vertelt hij over de rangen- en standencultuur van de Fransen, de documentaire Amy en over de film Mon roi, gemaakt door een voormalig supermodel/actrice.

Actrice Rooney Mara (l), regisseur Todd Haynes en de Australische actrice Cate Blanchett op de rode loper in Cannes.
Actrice Rooney Mara (l), regisseur Todd Haynes en de Australische actrice Cate Blanchett op de rode loper in Cannes. Foto EPA / Franck Robichon

NRC-recensent Coen van Zwol is in Cannes voor de 68ste editie van het beroemde filmfestival. We bellen elke dag met hem om te horen wat de hoogtepunten zijn van de afgelopen 24 uur. Vlak voordat de galavertoning van de film Carol begint - “alle paparazzi staan al in het gelid” - vertelt hij over de rangen- en standencultuur van de Fransen, de documentaire Amy en over de film Mon roi, gemaakt door een voormalig supermodel/actrice.

Gisteren sprak je regisseur Woody Allen en acteur Colin Farell. Wie heb je vandaag gesproken?

“Onder meer de makers van Amy, de documentaire over Amy Winehouse. Ik ben blij dat ik die documentaire gisteren heb gezien. De meningen hier waren verdeeld. De Angelsaksische pers was er lyrisch over. En ik las ook dat je je als kijker schuldig gaat voelen naarmate het verhaal vordert en Amy verder afbrokkelt. De wereld maakte maakte grappen over haar, vernederde haar, stalkte haar, terwijl ze voor onze ogen doodging.


Welk verhaal vertelt de documentaire?

“Eigenlijk pleegde Amy Winehouse zelfmoord. Dus horen we hoe hun vrienden zich schuldig voelen, en vader Mitch geen goede invloed op jaar had: hij heeft overigens afstand genomen van de documentaire. Het is een goede documentaire, die kan terugvallen op een rijkdom aan materiaal: Amy is van de eerste generatie die alles filmt en selfies maakt. Toch is het er ook niet één waar je van achterover valt, zoals die over Kurt Cobain. Montage of Heck is veel intenser, zoals een achtbaanrit. Amy is langzamer, met een paar ups and downs, maar vooral veel tragisch afbladderen.”

Over welke film wordt vandaag veel gepraat?

Carol, een liefdesdrama met Cate Blanchett en Roony Mara in de hoofdrol. Het verhaal speelt zich af in de preutse jaren 50: een ongelukkig getrouwde societydame palmt een winkelmeisje in. De regisseur, Todd Haynes, maakte eerder een film over interraciale liefde, Far from Heaven, en nu dus over een liefde tussen twee vrouwen in de tijd van Mad Men; het voelt alsof dit het tweede deel is van een trilogie. Carol is smaakvol en beschaafd, met veel beslagen ramen, maar nauwelijks seks zoals in La vie d’Adèle, de Gouden Palm-winnaar van 2013 over damesliefde. Bij Carol is het netjes smachten: de vrouwen kruipen in bed, een fluister en een fade out, en ze zitten weer aan het ontbijt. Ik hoop niet dat ik de indruk wek uit te zijn op lesbische porno, maar dit is een beetje Amerikaans zedig, levenloos en verantwoord.”

Niet bruisend genoeg dus volgens jou. Is de film desondanks een kanshebber voor de Gouden Palm?

“Ik zie er geen winnaar in. De film is elegant, maar niet een verhaal dat we niet eerder hebben gezien of waar de broertjes Coen, de juryvoorzitter, voor vallen.”

Nog andere films gezien?

Mon roi, van Maïwenn, een voormalig Frans kindsterretje en actrice die nu regisseur is. Twee jaar geleden viel haar film Polisse in de prijzen. Dat verhaal ging over de kinderpolitie, een zwaar onderwerp dat met veel humor werd gebracht. Mon roi is een relatiefilm en duurt 2 uur en 10 min, dat had best wat korter gekund.
Vincent Cassel is een schaamteloze, extreem charmante schuinsmarcheerder die vrouwen tot waanzin drijft. Hier volgen we zijn relatie met Emmanuelle Bercot, en mij is het iets te Frans allemaal. Het speelt zich af in zo’n kring van Parijse, welgestelde, mooie hedonisten. Iedereen is zo onuitstaanbaar spiritueel en grappig en bijdehand en cultureel dat je er bloeddorstig van wordt.”

Het klinkt trouwens druk om jou heen, waar sta je nu?

“De rode loper voor Carol gaat zo beginnen, de paparazzi staan te dringen langs de rand van de rode loper. Ik sta op het balkon van de pers en dat kijkt daarop uit, we hangen er een beetje schuin boven zeg maar. Als er iets op de rode loper staat te gebeuren, wordt er trouwens een touwtje gespannen zodat we meer afstand houden. Ik weet niet precies waarom dat is. Wat ik me wel herinner is dat een Oekraïense journalist een paar jaar geleden over de rode loper kroop en onder de rokken van de sterren ging kijken. Hij probeerde ook Robert Downey Jr. te kussen, dat viel allemaal niet in goede aarde. Die journalist is persona non grata nu.”

Geen ruimte voor geintjes dus in Cannes?

“Je moet je hier aan regels houden; Frankrijk is een land van rangen en standen. Zo zijn er allerlei verschillende kleuren badges voor de pers, die allerlei voorrechten met zich meebrengen. Geel is zeg maar voor de onderklasse (de blogs), blauw is arbeidersklasse (de weekbladen), roze is voor de dagbladen en roze met een gele stip voor de elitaire dagbladen. En dan heb je nog de begeerlijke witte badge: carte blanche, het hoogst haalbare. Voor journalisten met een witte badge zijn altijd zetels op de beste plekken in de zaal gereserveerd. René Mioch is de enige Nederlander met die status, geloof ik.”

Wanneer kom je in aanmerking voor een witte badge?

“Je moet hier heel lang komen om dat te bereiken. Verder gaat het erom hoe veel je over Cannes schrijft, voor welke media en wat jouw persoonlijke reputatie is. Ik heb nu voor de tweede keer een roze met gele stip, het een-na-hoogst haalbare, en ik moet zeggen: ik danste door mijn hotelkamer toen ik die gele stip indertijd kreeg. Je past je toch aan.”