Spannende laag-en-traag-verhalen

Het is Bell Witch er niet om te doen om in een makkelijke luisterervaring te voorzien. Zo zijn de lage bastonen waar hun tweede album Four Phantoms mee opent voor grotere zoogdieren waarschijnlijk makkelijker hoorbaar dan voor ons. Ook de lengte van de vier nummers is een flinke kluif. De meeste mensen zijn ’s morgens korter onderweg naar hun werk dan dat het eerste nummer op Four Phantoms duurt: ruim 22 minuten. Het duo Dylan Desmond (bas, zang) en Adrian Guerra (drums, zang) uit Seattle – onlangs nog in Tilburg op Roadburn Festival – vertelt het liefst lange spookverhalen in spaarzame, laag-en-traag-doommetal. Dit prachtig gecomponeerde album met dito artwork sleurt je vier tragische spookverhalen in. De een is levend begraven (voor altijd), de ander verbrandt levend (voor altijd), de derde verdrinkt (voor altijd) en de vierde heeft geen huid maar lucht. Soms is het bombastisch en loodzwaar, met scherpe tonen uit het hogere, meer gitaarachtige register van de bas van Desmond. Maar net zo vaak vallen er stiltes en fluistert de muziek. Die momenten brengen veel emotie en precies genoeg spanning, zodat je als luisteraar niet opgeeft. Four Phantoms heeft genoeg diepgang om het tot eindejaarslijstjes te schoppen.