De eetfilmpjes van YouTube-ster Rapha

Raphael Gomes (22) is een online ster. In de studio van YouTube in Londen maakt hij opnames voor zijn kanaal. Zijn filmpjes gaan vooral over eten.

Zijn studio lijkt op een oude studentenkamer. Maar dan keurig gestyled. Een bruinleren bankstel, een dito fauteuil, een lage tafel van ruwe planken en aan de muur een platte tv. Aan de andere kant van de kamer hangt een grote theaterspiegel met lichtjes rondom. Op de tafel staat een enorme doos afkomstig van een Amerikaanse muesli- en cruesliproducent.

Raphael Gomes (22) zet zijn camera aan. Eén voor één haalt de jonge Portugees pakken ontbijtgranen uit de doos. „Oh my god, dit is de beste cereal ooit”, zegt hij tegen de camera. Even later: „Deze ruikt als een la in het huis van mijn oma.” En, met een gilletje: „Waarom ruikt dit naar vers wasgoed?’ Over een ontbijt van graanbolletjes, cookies ’n’ creme: „De witte bolletjes zijn lekker, dat is crème. De donkere niet. Die zijn te chocoladekoekjesachtig.”

Dit is de YouTube Space, het studiocomplex van YouTube op een etage van het Londense hoofdkantoor van Google. Hip, zoals je van Google verwacht. De wanden zijn van onbewerkt hout, op de muren en plafonds zitten lukraak YouTube-logo’s en de gele deuren hebben zwarte, ijzeren wielen, zoals op een schip. „Do not turn to open”, staat erop. YouTube-humor.

De YouTube Space is het meest tastbare, fysieke onderdeel van Google’s videosite. „Hier willen we YouTubers helpen om hun talenten beter te benutten”, zegt David Ripert, baas van de Space in Londen. Hij is trots op Labour-lijsttrekker Ed Miliband die hier in verkiezingstijd over de vloer kwam. En op een band als Placebo die hier video’s opnam. „Maar iedereen kan hier een studio boeken, een cursus volgen of een evenement bezoeken. Alleen voor sommige workshops moet je meer dan vijfduizend abonnees hebben op je kanaal.” Een kanaal op YouTube is een verzameling regelmatig verschijnende video’s.

Het klinkt logisch: YouTube krijgt betere video’s met een betere belichting, mooiere graphics, betere promotie. De video’s trekken meer kijkers. En dat wekt weer de interesse van adverteerders en – later – betalende abonnees zoals YouTube wil invoeren. „Nee”, zegt Ripert, „makers mogen hier doen wat ze willen. Wij sturen ze niet. De Space dient geen commercieel doel.”

Londen is de tweede Space in de tienjarige historie van YouTube. De allereerste zit in Los Angeles. Verder zijn er studio’s in New York, Tokio en São Paulo. Begin mei opende YouTube een studio in Berlijn.

Raphael Gomes, die vier jaar geleden van Portugal naar Engeland verhuisde om video’s te maken, komt regelmatig in de Londense vestiging. ‘Rapha’, een vrolijke, fotogenieke jongen met een hippe kuif en donkere ogen, gebruikt een van de studio’s, monteert een filmpje met professionele software of kletst er wat bij met collega YouTubers. Het cereal-filmpje staat nu twee weken online en trok 37.000 kijkers.

Rapha heeft 253.000 (gratis) abonnees die hem volgen op YouTube. Dat is een bescheiden aantal, vergeleken met grote YouTube-sterren als beautyblogger Michelle Phan, gamer PewDiePie en vlogger Enzo Knol. Maar Rapha’s kijkers – vooral meisjes onder de twintig – zijn blijkbaar voldoende interessant voor bedrijven dat zij zijn kanaal willen sponsoren. Gomes wordt zelf benaderd door sponsors of krijgt ze via het multichannel-netwerk waarbij hij is aangesloten.

De doos met cruesli kwam van General Mills. Fanta stuurde een zomers verrassingspakket – dat ook naar enkele Nederlandse YouTubers ging. En hazelnootpastaproducent Nutella moet zich in de handen knijpen met zo’n uitgesproken fan als Raphael Gomes. Een van zijn populairste video’s is een overzicht van tien, heel simpele recepten met Nutella. „Ik kan leven van mijn YouTube-werk”, zegt Gomes. En dat zegt wat, voegt de woordvoerder van Google er later aan toe. „Met de dure huizenprijzen in Londen.”

En zo houdt iedereen van Rapha. De meisjes die een selfie met hem willen als hij door Londen loopt. De jongens die reageren op zijn filmpjes – „Rapha, je bent een cereal killer.” De adverteerders die hem spullen sturen voor in zijn video’s. En niet in de laatste plaats, YouTube zelf.