Via Hoofddorp naar Rio

Altijd blijven lachen. Als er weer een klots chloorwater over je ogen floept. Blijven lachen. Als je aan het 26ste trainingsuur van de week begint terwijl de geur van de frituur door het zwembad waait, wat je trouwens niet kunt ruiken omdat er een knijper op je neus zit. Blijven lachen. Als je per week ook 12 uur ‘landtraining’ doet. Blijven lachen. Als je in het water moet met een loodgordel om. Blijven lachen. Als je uit je ooghoek ziet dat je partner haar pirouette net 0,25 seconde eerder inzet dan jij – dit vlak voor de jurytafel waar diezelfde chagrijnige Oezbeek als vorig jaar stiekem op zijn telefoon zit te kijken. Blijven lachen.

Dit zijn fictieve voorbeelden, maar alleen al om die beeldschone en onverwoestbare lach verdienen Margot de Graaf (rechts) en Christina Maat (links) een verdubbeling van hun topsporttoelage. Dit weekend zwemdansen – want dat is een veel betere naam dan synchroonzwemmen – ze op het EK in Hoofddorp. Als ze zaterdag uit het bad klimmen, moeten ze nog 463 nachtjes slapen voor ze het water van het Centro Aquático Maria Lenk in Rio in glijden. Om daar voluit te lachen – want wie het laatst lacht...