‘Niet protesteren is een vorm van onderwerping’

Kaouthar Darmoni (46) is wetenschapper en heeft een eigen dansschool.

Verantwoordelijkheid

„Ik groeide op in een klassiek Arabisch-Islamitisch gezin in Tunesië. Als oudste was ik altijd verantwoordelijk voor mijn drie jongere zusjes. Dat begon al op de kleuterschool. Vijf jaar was ik, en mijn zusje vier. Na schooltijd reisden we alleen naar huis, een half uur met de bus. Daar wachtten we samen tot mijn moeder, die fulltime werkte, om half zeven thuis kwam. Dat maakte mij verantwoordelijk en gaf me een gevoel van vrijheid. Mijn zoon leer ik hetzelfde. Toen hij vijf was, zette ik hem alleen op de metro waar zijn oma hem een aantal stations verderop afhaalde.”

Rebels

„Mijn moeder vind ik een goed model van de strijdbare, rebelse Arabische vrouw. Heel sterk en eigenwijs. Ik ben trots op haar. Mijn pijnpunt is het moment dat ze zichzelf opgaf vanwege sociale en religieuze normen. Mijn vader sloeg haar en ze durfde niet van hem te scheiden. Ik was acht jaar en zei: ‘Mam, je hoeft toch niet bij hem te blijven’. Dat ging haar te ver, weggaan kon ze niet. Ze was financieel onafhankelijk van hem, maar een gescheiden vrouw wordt gezien als hoer. Sociaal gezien zou ze een paria worden. Die druk was te groot en ze zwichtte.”

Rol

„Mijn relatie met mijn vader was altijd dubbel. Mijn passies voor studeren en wetenschap kwamen van hem. Jarenlang investeerde hij uren aan de keukentafel door mij te helpen met mijn huiswerk. Maar als hij agressief werd, sloeg hij ons. Toch heb ik hem nooit gehaat. Ik haatte zijn gedrag. ‘Het systeem’ verwachtte van hem dat hij sloeg als een vrouw niet gehoorzaamde. Dat was zijn rol. Maar vaak genoeg zag ik hem stiekem huilen in zijn slaapkamer. Hij was er ook niet gelukkig mee. Het vergt moed om dat te doorbreken. Probeer dat altijd. Niet protesteren is een vorm van onderwerping.”

Dans

„Twee thema’s waren altijd in mijn leven: de warrior, de strijder, en de player, mijn speelsheid. De speelse strijder, dat ben ik. Als ik boos ben vanwege onrechtvaardigheid, zijn er twee opties. Ik klaag en verzuur, of ik zet mijn boosheid om in een drive om de situatie te veranderen. Dansen helpt daarbij. De dans is het oudste vrouwelijke ritueel. Het gaat van generatie op generatie. Ik leerde het van mijn oma en mijn moeder. Los van het plezier dat het geeft, is het helend, omdat je als vrouw leert om in je lichaam te wonen.”

Burn-out

„In 2010 kreeg ik een heftige burn-out. Naast het moederschap werkte ik fulltime. Ik was totaal uitgeput. In de academische wereld werkte ik constant met mijn brein, als ik danste werkte ik vanuit mijn buik. Maar er was geen bewuste connectie tussen mijn brein en mijn baarmoeder. Dat is de grootste eenzaamheid van vrouwen, vooral in het Westen. Vaak word je op de werkvloer getraind alles vanuit rationele, mannelijke kwaliteiten te ontwikkelen. Intuïtie heeft nauwelijks ruimte. Ik raakte in een spagaat.”

Lichaamstaal

„Heb je mijn Tedtalk al eens gekeken? Daarin geef ik de oplossing: Walk, and dance the talk. We werken te veel vanuit ons hoofd. ’s Avonds gaan we een uurtje naar yoga. Na een dag van acht uur waarin je niks met je lijf deed. Dat is onbenut kapitaal! Gebruik je lichaam om te onderstrepen wat je zegt. Stel ik ben het met jou oneens. Kijk, mijn borsten gaan naar voren, terwijl ik dat zeg. Als je niet beweegt, verdwijnt de verbinding. Die missing link is de reden dat zoveel vrouwen vanuit de politiek en het zakenleven naar mij toe komen voor workshops.”

Balans

„Ik geloof in een balans tussen vrouwelijkheid en mannelijkheid. Er is wereldwijd een tekort aan vrouwelijke kwaliteiten. Alles is gericht op rationele mannelijkheid. Mijn droom is een wereld waarin de helft van de wereldleiders vrouw is en de andere helft man. In alle sectoren. Een wereld waarin ieder individu zijn mannelijke en vrouwelijke kant durft te ontwikkelen. Zo’n wereld wil ik voor mijn zoon. Hij mag zijn vrouwelijke kant ontwikkelen. Natuurlijk hou ik van zijn mannelijkheid. Maar ik leer hem ook om zijn emoties te benoemen. Hij mag kwetsbaar zijn.”