Exotische camembert

Bijzonder

De verweerde bankschroeven en de lier aan de stalen balken verraden dat hier niet altijd een bistro heeft gezeten. De Smidse Culinair in Aalten was vroeger een smederij. De ruimte was toen ook iets kleiner: het steegje dat tussen de panden liep, is nu bij het restaurant getrokken. Drie plafondhoge, kleurrijke bloemstukken breken de ruimte. Ze vormen met de nep-krokodillenleren placemats op de donkere houten tafels een speels exotisch contrast met het rauwe industriële interieur.

‘Vers, lokaal en gezond’, is het devies bij De Smidse. Op de kaart staan vier voor- en vijf hoofdgerechten. Het duurste voorgerecht is 12,50 euro, het duurste hoofdgerecht 25 euro. „Als u wenst, serveren wij kleine porties en rekenen we kleine prijzen”, staat eronder. Dat is sympathiek. Ook wordt er netjes aangegeven welke producten EKO- of MSC-gecertificeerd zijn. Zo zie je maar dat duurzaam koken helemaal niet verschrikkelijk duur hoeft te zijn. De gerechten zijn op het eerste gezicht klassiek-bistro: mosterdsoep, carpaccio, gebraden kip. Alleen de eigen jus met groene curry bij de entrecote verraadt het exotische tintje dat we hier en daar gaan tegenkomen.

Op het bord

De vriendelijke bediening staat direct klaar met een huisaperitief: een lokale Achterhoekse mousserende rosé (van Avitera in Azewijn, 4,95 euro). En die is echt heel behoorlijk. Daarnaast komen we nog wat streekproducten tegen, zoals Wooldse geitenkaas en Doesburgse mosterd.

Er is ook een verrassingsmenu van twee tot vier gangen (29,50 tot 42,50 euro). Dat begint met een beetje saaie, maar degelijke combi: zalmtartaar met eiersalade en aardappel (fris aangemaakte blokjes met een bite). De andijviepesto is een originele touch: een plantaardige smaak, licht bitter, maar toch fris.

Het volgende gerecht is van een heel ander kaliber. De kabeljauw valt prachtig uiteen in glazige lamellen. Er zit een geweldige saus bij van artisjok en appel. Niet zo’n zure granny smith, maar gewoon een volle zoete Hollandse appel. De saus is rijk en licht tegelijk, dat is knap. De gestoofde venkel onder de vis geeft een aardse, anijzige ondertoon, de rauwe appel erop is fris en knapperig. Het is elegant, als een sjieke cocktail van pastis en appelsap, en tegelijk voluptueus door die saus, als een schilderij van Rubens. Bij het hoofdgerecht (lamsfilet met luchtige aardappelpuree en groentegarnituren) springt vooral de stoof van de schouder met garam masala eruit. Een slim exotisch tintje dat toch niet uit de toon valt.

Het menu is ook geheel vegetarisch te bestellen. Drie quenelles van couscous met ras-el-hanout (een pittig Marokkaans kruidenmengsel) zijn supersmeuïg aangemaakt, bijna cous-mousse. De ras-el-hanout smaakt goed bij de Lieveldse camembert, die op zijn beurt weer goed gaat met de zoetigheid (had wel iets minder gekund) van de tandoorimeringue. Het komt niet helemaal samen, maar het zijn grappige bruggetjes.

Ook bij de vega springt het tussengerecht er echt uit. Asperges met een gekookt eitje, aardappeltje en hollandaisesaus is een enorm geijkte combinatie. Maar als het goed is, is het goed. In dit geval is het meer dan goed door de aspergesaus eronder: zacht, glanzend, zoet, vet-filmend – alsof-ie enkel van aspergetopjes is gemaakt. Het hoofdgerecht, romige basmatirijst met een hoop verschillende groenten, lijkt saai, maar is gek genoeg toch bevredigend. Het valt wel in het niet bij de finesse van de aspergesaus. De toetjes zijn fijn, bij de aardbeien-pavlova weet de chef zich goed in te houden met het rozenwater (één druppel te veel en je zit luchtverfrisser te eten).

Eindoordeel

We zitten heel aangenaam, hoewel de hip-esoterische muziek – het soort dat je in een saunacomplex verwacht tijdens je ontspanningsmassage – echt iets zachter mag. Het interieur, de bediening, het eten; het is allemaal erg sympathiek. Het kost ook niet te veel. Niet alle gerechten zijn hoogvliegers, maar chef-kok Marcel Stronks heeft overduidelijk gevoel voor smaakcombinaties. En hij weet zijn exotische tintjes goed te doseren. Als het hem lukt om de finesse van zijn kabeljauwgerecht en aspergesaus in de andere gerechten te evenaren, zullen we nog wel vaker van hem horen.

    • Joël Broekaert