Het blauw van Kampong staat hem nu nog goed

Toptalent Thierry Brinkman verruilt Kampong volgend seizoen voor Bloemendaal. Een opvallende transfer. Des te pikanter was het dat hij zijn nieuwe club de das om deed in het eerste duel in de halve finale van de play-offs.

Thierry Brinkman (rechts) juicht na zijn goal voor Kampong in halve finale van de play-offs tegen Bloemendaal, waar hij volgend seizoen speelt. Foto Bram Budel.
Thierry Brinkman (rechts) juicht na zijn goal voor Kampong in halve finale van de play-offs tegen Bloemendaal, waar hij volgend seizoen speelt. Foto Bram Budel.

Ineens stond hij daar op de foto, naast Bloemendaal-icoon Floris-Jan Bovelander: poserend met het oranje clubshirt, zijn eigen achternaam op de rug. Zo maakte toptalent Thierry Brinkman (20) van Kampong drie weken geleden bekend waar hij komend seizoen speelt. Des te pikanter dat de jonge aanvaller – zoon van oud-international Jacques – gistermiddag op ’t Kopje zijn nieuwe club de das om deed in de halve finale van de play-offs om de landstitel (2-3).

Een juichkreet, een zwaaiende stick, een moment van extase als hij na rust het derde Utrechtse doelpunt binnentikt. Na alle druk van de afgelopen weken is de opluchting groot bij de familie Brinkman. „Het is altijd leuk om een goal te maken, tegen wie maakt mij niet uit”, zegt Thierry Brinkman na afloop van het beladen duel. „Maar nu speel ik bij Kampong en ik ga 200 procent inzet leveren om – hopelijk – de finale te halen.”

Opmerkelijke transfer

Daarover geen misverstand, ook al riep een supporter van Bloemendaal hem gisteren toe dat oranje hem beter staat dan het blauw van Kampong. Maar het was een opmerkelijke transfer. Kampong, koortsachtig op zoek naar de eerste landstitel sinds 1985, raakte de afgelopen jaren tal van talenten kwijt aan Bloemendaal, onder wie doelman Jaap Stockmann, Eby Kessing, Nick Meijer en Thomas Boerma. Mede om dat patroon te doorbreken schroefde de Utrechtse club de ambities flink op, haalde internationals als Robbert Kemperman en Sander de Wijn en wist topschutter Constantijn Jonker te binden.

Maar het nieuwe beleid had ook een keerzijde: Kampong, met drieduizend leden de grootste hockeyclub van Nederland, raakte dit seizoen in financiële problemen en vroeg spelers zelfs salaris in te leveren.

Of de teruggeschroefde begroting de reden is dat Brinkman, eerder dit jaar debutant in het Nederlands elftal, geen nieuw contract kreeg aangeboden kan Kampong niet zeggen. „Bij Bloemendaal gaan volgend seizoen veertig doelpunten weg, met Simon Gougnard en Tom Boon”, zegt woordvoerder Pieter Willemsen van Kampong. „Bij Kampong blijven de spitsen. Wij hebben Jonker, die 23 veldgoals heeft gemaakt, Thierry drie.”

Gisteren kwam de teller dus op vier. Volgens Thierry Brinkman, wiens contract bij Kampong afloopt, heeft geld geen enkele rol gespeeld bij zijn overstap naar Bloemendaal. „Dat was totaal niet aan de orde bij mijn beslissing, zo zit ik niet in elkaar. Kampong heeft zich niet gemeld, Bloemendaal wel.” Ook andere topclubs waren in de markt, erkent hij.

Wat prominent meespeelt is dat hij bij Bloemendaal wordt herenigd met zijn oude maten uit Jong Oranje, zoals Pelle Vos, Glenn Schuurman, Diede van Puffelen en Roel Bovendeert. In dat getalenteerde gezelschap zal hij niet misstaan, denkt ook vader Jacques Brinkman, olympisch kampioen in 1996 en 2000 en zelf oud-speler van Kampong.

Maar hij ziet zijn zoon niet als opvolger van Boon, die volgend seizoen terugkeert naar België. „Thierry heeft geen corner, of hij moet deze zomer heel hard gaan trainen”, zegt Brinkman senior. „Dus hij zal niet dertig goals maken in een seizoen, zoals Boon of Mink van der Weerden. Thierry heeft dit seizoen te weinig gescoord, maar hij heeft wel een neusje voor de goal. Dat heeft hij in Jong Oranje bewezen. Hij is technisch sterk, fit, en hij is consciëntieus, leeft als een modelprof.”

Dat is wat ze gemeen hebben: Jacques stond nooit bekend om zijn fluwelen techniek, maar had een compromisloze instelling. Dat is de basis voor topsport in huize Brinkman; ook bij jongste zoon Tim (18), die in de A1 van FC Utrecht speelt. Maar op het veld is hockeyer Thierry een compleet ander mens dan zijn vader. „Thierry is heel anders dan ik, geen schreeuwlelijk. Hij zal niet snel om de bal vragen. Hij moet het meer hebben van natuurlijk leiderschap.”

Thierry herkent het karakter van zijn vader, de vechter, wel. „Ik heb een heel ander karakter dan hij, maar diep van binnen zit dat er bij mij wel in. Zo zijn we opgevoed: rammen, geen excuses.”

In de schijnwerpers als ‘de zoon van’

Hij is zich er al lang van bewust dat hij de rest van zijn loopbaan in de schijnwerpers zal staan als ‘de zoon van’. Niet alleen een oud-international met 337 interlands op zijn naam, maar tegenwoordig een uiterst kritisch hockeyanalist, onder meer voor De Telegraaf. „Soms denk ik ook wel dat het even handiger is als hij zijn mond dicht houdt”, zegt Thierry. „Maar ik hou ook van die emotie in de sport. Het zal moeilijk zijn om niet meer ‘de zoon van’ te zijn, als je ziet welke prijzen hij heeft gewonnen. Maar ik doe mijn uiterste best om ook mooie prijzen te gaan halen.”

Om te beginnen met Kampong, dat is duidelijk. „Je voelt die hunkering op de club, het is dertig jaar geleden dat ze kampioen werden. Het zou mooi zijn. Maar we moeten eerst zaterdag van Bloemendaal winnen, en dan staan we in de finale. Daar gaat het om.”