Gebeeldhouwde, gloedvolle liedjes van Marcel Harteveld

Johan Fretz is in de war. Hij had hoop en idealen. Hij schreef een satirisch boek over zijn ambitie in 2025 premier te worden, dat verkeerd werd begrepen en afgefikt, maar toch ook spraakmakend genoeg was om hem tafelheer bij De Wereld Draait Door te maken. Maar nu? Nu houdt hij speeches voor veel geld, vertelt hij. Hij is niet de man die hij droomde te worden.

Dit is geen terugblik op een lang, mislukt leven. Fretz is 29.

Het idee was misschien het te hebben over bange tijden, maar Fretz blijft hangen in een temerige klaagzang over zijn eigen angsten. De suggestie dat Marcel Harteveld en hij in een bunker verblijven om te schuilen blijft onuitgewerkt en verliest het van de kokette kritiek op talkshows die gretig bruine mensen uitnodigen en tv-roem die verkeerd uitpakt.

Hoe dun deze ‘existentiële crisis’ is, blijkt als Fretz de hipster in zichzelf ontdekt in de winkel Marqt. Is biologisch eten wat rest van zijn activisme? Zijn antwoord: misschien moet hij een vent worden en een jaartje bij de Lidl boodschappen gaan doen. Dat is geen ironie, want Fretz is liever serieus.

Vanaf dit tweede programma noemen de Gebroeders Fretz zich Gebroeders Harteveld en Fretz. Terecht, want dit is Hartevelds show. Gitarist Harteveld kan gebeeldhouwde, gloedvolle liedjes schrijven, die hij met volle overtuiging zingt, in de rug gesteund door de omfloerste percussie van Laura Trompetter. In de liedjes klinkt de tragiek doorleefd en raak. In deze gespleten voorstelling toont het duo weinig chemie. In Harteveld schuilt een Paul De Munnik, maar waar is zijn Acda?