Hoe breder de blinde muren, hoe beter de foto’s van Wolf

Michael Wolf: ‘Paris Rooftop # 11’, 2014 Foto Michael Wolf, courtesy Galerie Wouter van Leeuwen

Zo ideaal als Hongkong was voor de Duitse fotograaf Michael Wolf, zo onrustbarend bleek Parijs. Wonend in Hongkong maakte Wolf naam met foto’s van eindeloze flatgebouwen, ventilatieschachten, achterkanten.

Maar, mede door die rauwe foto’s is het te begrijpen dat zijn vrouw op gegeven moment zei: weg hier. Naar Parijs. Dat stelde Wolf voor een probleem: een stad waar elke boulevard en straathoek wel op een ansichtkaart staat, is een stad vol clichés. Voeg daar maar iets aan toe, als je als fotograaf niet hetzelfde wilt doen als iedereen.

Maar het lukte, blijkt in Galerie Wouter van Leeuwen, al duurde het een aantal jaren. Wolf werd over de streep getrokken toen hij een tekeningetje zag van de Parijse daken met hun schoorstenen. Dat was hem. Met een telelens begon hij hotels en kerken te beklimmen en fotografeerde er het woud van daken, blinde muren, schoorstenen, trapladdertjes. Zonder mensen, horizons of straatniveaus in beeld lijkt dit een pre-haussmanniaans Parijs. De stad oogt organisch, met alles op elkaar gebouwd, met de suggestie van overlappende levens.

Hoe breder de blinde muren, hoe beter de foto’s. Het pleisterwerk zit vol doorleefde structuren, wat de foto’s abstract maakt, als tweedimensionale materieschilderijen.

Ze zijn grillig als zijn foto’s uit Hongkong, maar eerder warm grillig dan morsig. Bovendien kun je deze niet bekijken zonder dat een gevoel van romantiek je bekruipt: het is en blijft Parijs. En dan te bedenken dat Le Corbusier in de Parijse binnenstad graag het type kale Hongkongflats had gezien.

Dat Wolfs angst voor Parijs terecht was, bewijst de tentoonstelling helaas ook. Die bestaat voor de helft uit zwart-witte avondfoto’s van gevels die Wolf wel maakte vanaf straatniveau: natuurstenen façades, waar bomen schaduwen op werpen. Mooi, maar dat is het probleem. Dit Parijs hebben we te vaak gezien. Het zwart-wit is er niet rauw maar zilverig chic. Daar doe je niets aan, dat doet Parijs.

Om zijn veel grafischer en spannender werk te maken, moet Wolf dus toch het dak op. Of naar Hongkong – maar afgaand op zijn foto’s heeft zijn vrouw gelijk. Parijs is heerlijk.