Onberekenbaar ambitieus

Les combattants is een stuk of wat films ineen. Maar die rare, onevenwichtige mix levert een aantal onvergetelijke filmische momenten op. De strijders uit de titel zijn Arnaud en Madeleine. Deze tegenpolen ontmoeten elkaar bij een openbare rekruteringssessie voor een legerkamp. De botte zwemkampioene Madeleine is er helemaal klaar voor, de zachtaardige timmerman Arnaud is tot zijn grote verbazing helemaal klaar voor Madeleine – dus volgt hij haar tot op de stormbaan en verder.

Als het een romantische komedie was geweest, was dit de vreemdste meet-cute aller tijden. Maar Les combattants is niet per se grappig, vaker bruut, kritisch, existentialistisch. En pas echt interessant als de inleidinkjes en valse starten achter de rug zijn (op bijna tweederde van de film) en Arnaud en Madeleine ingesloten raken door bosbranden aan de Frans-Atlantische kust. Dat er iets moois aan het opbloeien is, hebben we dan al lang in de gaten. Maar hoe de twee na hun training een echte ramp moeten overleven, is onheilspellend en angstaanjagend. Het realisme van de eerdere twee delen van de film wordt ingeruild voor postapocalyptische Unheimlichkeit. De beide hoofdrolspelers werden omwille van de veelheid van emoties die ze in deze ambitieuze, onberekenbare film laten zien bekroond met Césars, de belangrijkste Franse filmprijs.