Mooi die prijs, maar het werk van de journalist is weg

De uitreiking van de Pulitzerprijs legde dit jaar een nieuw fenomeen bloot: steeds meer journalisten bij lokale media stoppen ermee. Ze verdienen weinig. En erger: bij de lokale media in de VS verdween het afgelopen decennium een kwart van de banen.

Daily Breeze -eindredacteur Michael Anastasi giet champagne op het hoofd van collega Rob Kuznia. Ze wonnen vorige week een Pulitzerprijs. Foto Scott Varley/AP

Rob Kuznia (39) was op zijn werk in Los Angeles toen hij vorige week werd gebeld met het beste nieuws dat een journalist kan krijgen: hij had, samen met twee collega’s, een Pulitzerprijs gewonnen voor zijn onderzoekswerk bij een lokale krant in Californië. Nadat Kuznia en zijn eindredacteur de woorden ‘niet te geloven’ tegen elkaar hadden geroepen, ging hij weer aan het werk – als woordvoerder van een academische stichting.

Met de belangrijke journalistieke Pulitzerprijzen wordt op Columbia University in New York de beste Amerikaanse journalistiek gelauwerd door een onafhankelijk comité van grote namen uit de media. Dit jaar legde de uitreiking tevens een ander fenomeen bloot: steeds meer journalisten bij lokale media stoppen ermee, terwijl het aantal banen in public relations toeneemt.

Van de verslaggevers die dit jaar onderscheidingen wonnen, werken er twee niet meer fulltime in de journalistiek. Ze hebben hun heil gezocht bij organisaties die ze tot voor kort kritisch volgden als reporter.

Werk in de pr is er genoeg

De cijfers van het ministerie van Werkgelegenheid zijn opmerkelijk. Het afgelopen decennium steeg het aantal journalistieke arbeidsplaatsen in grote steden als New York en Los Angeles. Maar in de rest van de VS verdween een kwart van de mediabanen: twaalfduizend. Tegelijkertijd steeg het aantal mensen in public relations met 13 procent: twintigduizend nieuwe plekken.

Natalie Caula Hauff van The Post and Courier, een krant in Charleston, won een Pulitzerprijs voor een serie artikelen over huiselijk geweld in de staat South- Carolina. Kort na dit project ging zij parttime aan het werk als woordvoerster voor de lokale overheid. Caula Hauff wil een gezin stichten en het werk als voorlichter betaalt beter.

Een Oscarwinnaar die niet acteert

Rob Kuznia werkte bij diverse lokale kranten aan de westkust van de VS, voordat hij bij de Daily Breeze zijn Pulitzerprijs won. Vorig jaar werd hij ‘hoofd externe verhoudingen’ bij de Shoah Foundation aan de Universiteit van Californië, een stichting die de herinnering aan de Jodenvervolging levend wil houden. Nu is hij als een topacteur die een Oscar heeft gewonnen, maar niet meer acteert.

Met spijt in zijn stem spreekt Kuznia over ‘het verleidelijke gevoel van opwinding’ dat hij ervoer als verslaggever bij de Daily Breeze, een krant met een oplage van 75 duizend in de stad Torrance. Hij vond zijn werk eervol en belangrijk, wat het Pulitzercomité bevestigde toen zijn onderzoek naar corruptie en zelfverrijking in een schooldistrict werd beloond.

Maar Kuznia kampte met de schaduwkant van het werk dat hij zo graag deed. „Ik kon mijn huur betalen”, zegt hij. „Maar niet veel meer dan dat. Ik zag dat vrienden en studiegenoten zich dingen konden veroorloven waar ik alleen van kon dromen.”

In 2010 had hij net als zijn resterende collega’s een fikse salarisverlaging aanvaard om te helpen de krant – en zijn eigen baan – te redden. Sindsdien bleef zijn magere betaling wat het was. Dus maakte hij eind vorig jaar de overstap. Kuznia’s salaris steeg prompt 25 procent. „Ik zit eindelijk in de middenklasse.”

Het heet het free-riderprobleem

De ontwikkeling bij zijn krant illustreert wat de lokale media parten speelt in heel Amerika. De Daily Breeze heeft nu vijf fulltime-redacteuren; dat waren er een paar jaar geleden nog twintig. „De digitale revolutie heeft de branche een enorm probleem bezorgd”, zegt Kuznia. „Het is niet dat mensen minder lezen, maar steeds minder mensen willen betalen voor wat ze lezen. En advertenties genereren niet genoeg om dat verlies op te vangen.”

Economen spreken van het free-rider-probleem: een dienst verdwijnt uiteindelijk als te weinig mensen ervoor willen betalen. Overkomt dit een kleine supermarkt in de Californische woestijn, dan is dat triest voor de eigenaar, maar de lokale bevolking kan haar brood en melk elders kopen. Gebeurt het in de lokale media, dan is een gevolg vaak dat burgers – kiezers – geen lokaal nieuws meer krijgen.

Niemand vervult dan meer de cruciale taak die Kuznia, zijn collega-verslaggever Rebecca Kimich en eindredacteur Frank Suraci bij de Daily Breeze uitvoerden: het controleren en confronteren van lokale overheden en bestuurders. „Het is echt een geweldig gevoel om regionaal nieuws te brengen”, zegt Kuznia. „Wie het doet, begrijpt waarom veel mensen het doen zonder genoeg te verdienen.” De vraag is alleen: hoe lang nog?