Een prikkelende robot

De tijd dat robots nog destructief waren à la Westworld (1973) ligt ver achter ons: Ex Machina stelt vooral prikkelende vragen over identiteit, empathie en mens-zijn.

©

Middenin de woeste natuur van Alaska staat een kil modernistisch huis: villa annex laboratorium van Nathan, baas van de zoekmachine Blue Book (lees: Google). Nathan wil zijn nieuwste uitvinding Ava, een robot met kunstmatige intelligentie, laten testen door zijn slimste werknemer Caleb. Hij moet vaststellen of Ava, die het lichaam heeft van een sexy vrouw, (zelf)bewustzijn heeft en door kan gaan voor mens.

Het wordt verwarrend als Nathan een emotionele band met haar krijgt en misschien wel verliefd wordt. In een niet ongeestige scène spreekt hij het vermoeden uit dat Ava is vormgegeven op basis van zijn pornovoorkeuren: zoekopdrachten die Nathan kan inzien. Ava wil – heel symbolisch – graag de natuur in, maar wat wil Nathan?

Ex Machina is de debuutfilm van auteur Alex Garland, bekend van bestseller The Beach en als scenarist van Sunshine en 28 Days Later. Hij levert een filosofische sciencefictionfilm af, een sterke toevoeging aan het uitdijende subgenre van de robot-, cyborg- en AI-films: een onderwerp dat volop in het nieuws is. De tijd dat robots nog destructief waren à la Westworld (1973) ligt ver achter ons: Ex Machina stelt vooral prikkelende vragen over identiteit, empathie en mens-zijn. Garland filmt het ook nog eens heel fraai en hanteert een kalm tempo, dat tijd geeft om mee te denken. Ook wel eens fijn.