The Magic Whip is perfecte comeback

Blur: Graham Coxon (links), Dave Rowntree, Damon Albarn, Alex James. Foto Linda Brownlee

Blur is terug met een sterk nieuw album. De comeback van de britpopband, die in 2003 uit elkaar viel na onderlinge irritatie en artistieke meningsverschillen, werd jarenlang voor onmogelijk gehouden. Vooral zanger Damon Albarn zou er te rusteloos voor zijn; hij had het druk met soloprojecten, samenwerking met Afrikaanse muzikanten en het achter stripfiguren verscholen popfenomeen Gorillaz. Ook gitarist Graham Coxon roerde zich als solist.

Omdat het laatste, zonder Coxon gemaakte album Think Tank niet voelde als een waardig slotstuk, werd een herenigingspoging ondernomen. Twee glorieuze concerten in Hyde Park in de zomer van 2009 kregen een vervolg toen Blur in 2013 naar Azië reisde voor het Tokyo Rocks Festival. Het evenement werd op het laatste moment afgelast en de in Hongkong gestrande bandleden besloten van de gelegenheid gebruik te maken. Ze huurden er een studio om aan nieuw materiaal te werken. De sessies duurden vijf dagen en leverden zoveel ideeën op dat ze de basis voor het comebackalbum The Magic Whip vormden.

Het als eerste naar buiten gebrachte nummer Go Out liet een herboren band horen: urgent, industrieel stampend en ver verwijderd van de opgeruimde liedjesband die Blur in de hoogtijdagen kon zijn. Albarns teksten weerspiegelen zijn belevenissen als wereldburger: hij hekelt het consumentisme van de westerse mens en kijkt in New World Towers op naar de nieuwe gebouwen en ideologische structuren. Zijn zang doet regelmatig denken aan David Bowie: een afstandelijk observator die de wereld in Thought I Was A Spaceman vanuit een ruimteschip bekijkt.

The Magic Whip bevat genoeg momenten die herinneren aan Blur op zijn sterkst: het aan hun beste album Parklife (1994) verwante I Broadcast en de melodieënrijkdom van openingsnummer Lonesome Street en het luchtige Ice Cream Man. De weemoedige ballade My Terracotta Heart en de onweerstaanbare meezinger Ong Ong („I will be there with you”) brengen afwisseling op een album dat voelt als een product van creatieve interactie tussen bandleden die hun persoonlijke akkefietjes opzij hebben gezet voor een hoger doel.

Mogelijk uit pesterij heeft Oasis, de band die Blur blijft achtervolgen in een door de media aangewakkerde britpopoorlog, nu ook een comeback aangekondigd. Het is nog maar de vraag of de Oasis-broers Noel en Liam Gallagher even makkelijk over hun botsende karakters heen stappen als de vier mannen van Blur, die zich met The Magic Whip schijnbaar moeiteloos manoeuvreren tussen de wereldtop van muzikanten die er nog altijd toe doen.