Neil Youngs audiospeler is een driehoekig drama

Ruim een jaar geleden werd de Pono op Kickstarter geïntroduceerd en pas afgelopen maand kwam de koerier de high end audiospeler afleveren. Foutje in de bestelling, sorry.

De Pono is de driehoekige audiospeler van muzieklegende Neil Young. Young is prediker van high end audio: muziek die vastgelegd is met meer bits en gesampeld op hogere frequenties dan je op een standaard cd aantreft. De Pono kan zulke bestanden afspelen (onder meer het formaat van ‘super audio cd’ ofwel sacd) en heeft een beter dan gemiddelde chip die de digitale bron naar hoorbaar geluid omzet.

Of het ook echt beter klinkt dan je telefoon of oude iPod hangt van de bronbestanden af – die moeten geremasterd zijn. Verder heb je een goede koptelefoon nodig. Sennheiser leent voor de test een setje chique oortjes (IE800 van 700 euro) uit.

Hoor je verschil met cd-kwaliteit of een goed mp3’tje? Ik wel. Je moet er wel met een analytisch oor naar luisteren, zoals een muzikant, producent of audiofiel dat doet, liefst naar een album dat je al kan dromen. Als test dienen oude albums uit de jaren zeventig, tachtig en negentig die in veel hogere kwaliteit beschikbaar zijn dan muziek uit het mp3-tijdperk. The Eagles, Queen, Metallica, Simple Minds, dat soort werk. Maar vooral de briljante sacd-versie van Michael Jacksons Thriller.

Je hoort meer details. Niet de instrumenten zelf, maar hun plaatsing in het geluidsbeeld en trucjes die in de studio zijn uitgehaald. Ik heb de Pono aan andere muziekliefhebbers laten horen en die beaamden het verschil. Het is niet per se relaxed luisteren; als je zo gespitst bent op details verlies je het liedje uit het oog.

De Pono kost 399 dollar (zo’n 370 euro). Dat is minder dan Sony voor high end-audiospelers vraagt. Maar verder is de Pono een driehoekig drama. Muziek streamen kan hij niet, de batterij is na zes uur leeg en de software is een ramp. Bestanden uploaden duurt via Ponosoftware een halve dag. Sleep bestanden dus gewoon zelf naar de meegeleverde geheugenkaart (64 GB). Eindoordeel: drie ballen. Vijf voor de klank, één voor de uitvoering.