In deze garage wordt subtiel gepuzzeld

Garagerock wordt doorgaans niet gemaakt in de garage, maar ontleent daaraan graag de associatie met ronkende motoren en het groezelige imago. Je zou kunnen denken dat de term een excuus is voor belabberde opnamekwaliteit, of ongenuanceerde herrie. Soms is dat zo. Maar meestal is de garagesfeer zorgvuldig om de songstructuren geplooid. Bijvoorbeeld bij het tweede album van Alabama Shakes, Sound & Color. De groep uit het zuiden van de Verenigde Staten neigt nu meer naar rock dan naar soul. Zangeres Brittany Howard laat haar machtige stem overslaan tot een Robert Plant-falset, in het intense ‘Don’t wanna fight’. In de garage van Alabama Shakes wordt niet geknetterd en gehamerd. Hier wordt subtiel gepuzzeld met de onderdelen, zoals voorzichtige gitaarakkoorden en zacht getrommel. De meeste nummers koersen in lage versnelling, waarbij soms wordt toegewerkt naar een bloedstollende uitbarsting, rauwer dan rauw, wranger dan wrang, in ‘Miss you’ en ‘The greatest’. Vervolgens neemt de band gas terug, met de wiegende cadans van bijvoorbeeld ‘Guess who’, met ook marimba en strijkers.