Blur doet er weer helemaal toe

Blur is terug, en de band blijkt te behoren tot de wereldtop van muzikanten die er nog altijd toe doen.

Zanger Damon Albarn van Blur. Foto Hollandse Hoogte

Blur is terug met een sterk nieuw album. De comeback van de britpopband, die in 2003 uit elkaar viel na onderlinge irritatie en artistieke meningsverschillen, werd jarenlang voor onmogelijk gehouden. Vooral zanger Damon Albarn zou er te rusteloos voor zijn; hij had het druk met soloprojecten en het achter stripfiguren verscholen popfenomeen Gorillaz. Ook gitarist Graham Coxon roerde zich als solist.

Omdat het laatste, zonder Coxon gemaakte album Think Tank niet voelde als een waardig slotstuk, werd een herenigingspoging ondernomen. Twee glorieuze concerten in Londen in 2009 kregen een vervolg toen Blur in 2013 naar Azië reisde voor het Tokyo Rocks Festival. Het evenement werd op het laatste moment afgelast en de in Hongkong gestrande bandleden huurden daar een studio om aan nieuw materiaal te werken. De sessies duurden vijf dagen en vormden de basis voor het comebackalbum The Magic Whip.

Het als eerste naar buiten gebrachte nummer ‘Go out’ liet een herboren band horen: urgent, industrieel stampend en ver verwijderd van de opgeruimde liedjesband die Blur in de hoogtijdagen kon zijn. Albarns hekelt het consumentisme van de westerse mens en kijkt in ‘New world towers’ naar de nieuwe gebouwen en ideologische structuren. Zijn zang doet regelmatig denken aan David Bowie: een afstandelijk observator die de wereld in Thought I Was A Spaceman vanuit een ruimteschip bekijkt.

The Magic Whip bevat genoeg momenten die herinneren aan Blur op zijn sterkst: het aan hun beste album Parklife (1994) verwante

‘I broadcast‘’ en de melodieënrijkdom van openingsnummer ‘Lonesome street’ en het luchtige ‘Ice cream man’. De weemoedige ballade ‘My terracotta heart’ en de onweerstaanbare meezinger ‘Ong ong’ brengen afwisseling op een album dat voelt als een product van creatieve interactie tussen bandleden die hun persoonlijke akkefietjes opzijgezet hebben voor een hoger doel.

Mogelijk uit pesterij heeft Oasis, de band die Blur blijft achtervolgen in een door de media aangewakkerde britpopoorlog, nu ook een naderende comeback aangekondigd. Het is nog maar de vraag of de Oasis-broers Noel en Liam Gallagher even makkelijk over hun botsende karakters heen stappen als de mannen van Blur, die zich met The Magic Whip schijnbaar moeiteloos aansluiten bij de wereldtop van muzikanten die er nog altijd toe doen.