Romantiek is weg uit de klassiekers

De voorjaarskoersen kennen een voorspelbaar wedstrijdverloop. Valverde won gisteren.

Alejandro Valverde gaat in Luik als eerste over de streep.Julian Alaphilippe verbijt zijn teleurstelling. Het was de derde winst in Luik-Bastenaken-Luik voor de 35-jarige Spanjaard. FOTO Geert Vanden Wijngaert/ap

Een klap op zijn stuur, de ogen dichtgeknepen in een vertrokken gezicht. Nauwelijks één fietslengte voor Julian Alaphilippe reed Alejandro Valverde breeduit juichend over de finish als winnaar van Luik-Bastenaken-Luik. Voor hetzelfde geld had hij, een 22-jarige debutant uit Frankrijk hier historie geschreven als winnaar van een grote klassieker. Een tweede plaats was ook mooi, belooft veel voor de toekomst. „Maar ik was liever iets eerder over de streep gereden”, sprak de renner van Etixx-Quickstep na afloop. Zijn ploegleider Wilfried Peeters wist beter. Toevalstreffers in de grote koersen? „Uitgesloten.”

Net als de andere voorjaarsklassiekers van 2015 kende de 101ste editie van La Doyenne een voorspelbaar wedstrijdverloop en een dito ontknoping. Een vroege vluchtgroep, pas echt spanning en strijd in de laatste dertig van meer dan 250 kilometer koers, en een topfavoriet die ongenaakbaar wint. Alexander Kristoff in de Ronde van Vlaanderen, John Degenkolb in Parijs-Roubaix, Michal Kwiatkowksi in de Amstel Goldrace en gisteren in Luik de 35-jarige Valverde, die na 2006 en 2008 voor de derde keer in zijn carrière de sterkste bleek in Luik-Bastenaken-Luik. „Ik startte als de grote favoriet en wist dat de hele wereld naar mij keek”, sprak de Spaanse kopman van Movistar na afloop. „Maar ik wist dat ik dit kon.”

Compromisloos keuzes maken en zowel binnen als buiten de koers elk toeval uitsluiten, het typeert alle winnaars van dit klassieke voorjaar. Even twijfelde Valverde begin deze maand of hij voor het eerst eens zou starten in de Ronde van Vlaanderen. Mooie wedstrijd, nieuwe prikkel voor zijn uitgeharde lichaam. Maar ook vol met kasseien, risico van valpartijen. Niet doen dus. Vasthouden aan het plan en in ‘zijn’ week scoren: tweede in de Amstel Goldrace, eerste in de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik. „Die reeks maakt deze zege nog bijzonderder dan de twee hiervoor.”

Alleskunner Kwiatkowski

Wereldkampioen en alleskunner Kwiatkowski sloeg Vlaanderens Mooiste eveneens over, hoewel hij er drie jaar geleden al uitblonk. De beloning volgde vorige week in de Amstel Goldrace, waar de 24-jarige Pool zijn allereerste klassiekerzege behaalde. Kristoff, van origine sprinter, legde zich afgelopen winter een beestachtig regime op van veel en lang trainen. Alles gericht op die ene week begin april, waarin de 27-jarige Noor van Katjoesja ‘dus’ de Ronde van Vlaanderen won, plus drie ritten en het klassement in De Panne en de Scheldeprijs. Degenkolb kreeg van Giant-Alpecin-manager Iwan Spekenbrink jaren de tijd om zijn musculatuur om te vormen van die van machtsprinter tot die van klassiekeraas. Met winst in Milaan-Sanremo en Parijs-Roubaix als resultaat.

Ook in de koers is anno 2015 geen plaats meer voor risico. Geen romantische aanvallen waar de liefhebbers nog jaren over praten, zoals Bernard Hinault in de sneeuw in La Doyenne van 1980, de lekke band van Hennie Kuiper in de Hel van 1983 of de machtige triomftocht van Eric Vanderaerden in Vlaanderen, 1985. Slechts Greg van Avermaet (Vlaanderen) en Nibali (Amstel Goldrace) probeerden een ouderwetse aanval. ‘Had gekund’, klonk soms. Maar het kon niet. Te grote machtsblokken in de groep erachter, want de topfavorieten zorgen er wel voor dat ook hun luitenanten pieken als zij willen winnen.

Onzekere factoren als weer en valpartijen? De meest tot de verbeelding sprekende koersen van dit voorjaar waren een bergrit in de sneeuw in Tirreno-Adriatico en een stormachtige Gent-Wevelgem. In de klassiekers was het weer te mooi voor een rol van betekenis. Na een valpartij woensdag in de Waalse Pijl wist thuisfavoriet Philippe Gilbert zich na een laatste training al kansloos. „Ik duwde vrijdag 500 watt, om zondag te winnen moet ik aan 1.200 geraken”, sprak hij vooraf berustend. Alles is berekend, de tijd van miraculeus herstel lijkt voorbij.

Nieuwe toppers

In een voorjaar zonder voormalig heersers Tom Boonen en Fabian Cancellara, die in de aanloop geblesseerd waren afgehaakt door een val, stonden nieuwe toppers op. De Belg Tiesj Benoot (21) werd vijfde in Vlaanderen, zijn landgenoot Yves Lampaert (24) zevende in Roubaix en de Australiër Michael Matthews (24) derde in Milaan-Sanremo en Amstel Goldrace. En wie had voorspeld dat Alaphilippe zou schitteren in de Goldrace (zevende), Waalse Pijl (tweede) en Luik? „Wij ook niet”, gaf ploegleider Peeters toe. Ook oud-winnaar Hinault had hem gecomplimenteerd, vertelde Alaphilippe. „Jij kunt ooit mijn opvolger worden”, had Le Blaireau de voormalig veldrijder toegefluisterd bij de huldiging.

Dat kon Hinault van Nederlands talent niet zeggen. In Vlaanderen en Roubaix hielden Niki Terpstra (tweede en vijftiende) en Lars Boom (zesde en vierde) de eer hoog. Maar in de Goldrace en Luik was het droevig gesteld met de Nederlandse inbreng. Routinier Pieter Weening was op de veertiende plaats de enige Nederlandse ooggetuige van de jump waarmee Valverde op 500 meter van de finish de ontsnapte Moreno terughaalde en daarna de eindsprint won. „Een klasserenner”, sprak de Fries. Zoals alle klassiekerwinnaars van 2015.