Geen gedonderpreek, maar vol suspense

Wonderlijk hoe dirigenten als Herreweghe, Jacobs en Gardiner met intelligentie en scherpe oren als wapen de ene na de andere topuitvoering realiseren. Na het Stabat Mater wijdt Herrewege zich met DeFilharmonie nu aan Dvoráks Requiem, waarmee hij een nog grootschaliger werk wilde opzetten. Dat lukte: het Requiem is een 1,5 uur durend, hoogromantisch magnum opus waarin je maar sporadisch de volkse Dvorák terughoort. Bloedstollend is het begin van het Dies Irae : geen Verdiaansee donderpreek maar vol suspense. Vaak hoor je juist ook wel dat Dvorák Verdi’s zestien jaar oudere Requiem kende; diens cello-inzet (Offertorium) inspireerde een stukje Tuba Mirum en ook in het Quid sum miser hoor je indirecte echo’s. Maar dat doet aan de imponerende kracht van dit Requiem niet af. Herreweghes uitvoering is voorbeeldig, net wat vertellender nog dan de fraaie opname ( 2010) door het Concertgebouworkest onder Jansons.

Mischa Spel