Echte kip

„Mama, is dit van een echte kip?”, vraagt mijn zoon (5) me. Hij wijst op het kippenpootje op zijn bord. Ik moet toegeven dat dat zo is. De tranen springen de kleine jongen in de ogen. Ik toon begrip voor zijn verdriet en zeg hem dat hij het niet hoeft op te eten als hij dat niet wil. Zijn grote zus probeert het leed wat te verzachten: „Deze kip heeft een goed leven gehad, hoor. Het is biologische kip.” Hij begint nu nog veel harder te snikken. Want een gelukkige kip doodmaken, dat is toch nog veel zieliger?