‘Geen kind doet voor z’n lol vervelend’

Tischa Neve

(45) is kinderpsycholoog en opvoed- coach. Ze is tegenstander van de time-out stoel.

Inzet

„Het was niet van jongs af aan mijn roeping om mensen te helpen. Ik was wel altijd al dol op kinderen, omdat ze gewoon zijn wie ze zijn. Toen ik eenmaal psychologie studeerde was me snel duidelijk dat het kinderpsychologie moest worden. Die volwassenen met hun problemen, daar had ik geen geduld voor. Schop onder je kont, dacht ik dan, maak er wat van. Het grappige is dat ik nu vooral met volwassenen werk, voor en om het kind. Ik heb er nog steeds moeite mee als ouders niet in het belang van hun kind handelen. Maar mijn drijfveer is nu dat ik ze de impact leer begrijpen en inzicht geef in hun gedrag.”

Ballast

„Ik ben de middelste van drie kinderen. Toen ik vier jaar was, is mijn vader vertrokken met zijn secretaresse, heel klassiek. Eerst hadden we geld, kon alles, toen kwamen we in de bijstand. Ik weet nog dat ik zei: ‘Ach mama, het geeft niet, papa’s maken toch nooit je brood klaar.’ Maar het was natuurlijk heel heftig. Ik ben naar hem op zoek gegaan, heb hem nog een paar keer gesproken, maar nooit antwoord gekregen wie hij nou was en hoe dit kon gebeuren. Het heeft me sterk gemaakt, maar niet zonder kleerscheuren. Het heeft lang geduurd voor ik me durfde te binden in een relatie.”

Pijn

„Eén kind van ieder continent en eentje van mezelf. Dat was het idyllische beeld dat me voor ogen stond. Maar tegen de tijd dat ik het aandurfde was het bijna te laat voor kinderen. Het was cynisch dat het niet lukte. Ik was op televisie met Schatjes en stond voor grote zalen. Ik sprak over ‘wij ouders’ omdat ik niet de deskundige wilde uithangen. Altijd kwam de vraag: ‘Hoeveel kinderen heb je zelf?’ Ik besloot er mijn missie van te maken, uit te dragen dat je een kind niet kunt kopen. De dag dat ik eindelijk kon antwoorden dat ik zwanger was, heb ik het applaus echt in ontvangst genomen.”

Visie

„Vóór Schatjes werkte ik met pubers bij de reclassering. Opvoeden was niet mijn vak. Ik ging mee in de gangbare aanpak. Consequent zijn, belonen, negeren. Nu zeg ik: kijk naar het kind, wat zit er achter het gedrag? Geen kind doet voor z’n lol vervelend. Ik zeg eerlijk: dat is voortschrijdend inzicht. Daarom heb ik me uitgesproken tegen de methoden van Jo Frost. Zodat niet nog een lichting ouders leert z’n kind bij ongewenst gedrag op een time-out stoel te zetten. Dan breek je een kind z’n wil, maar kijk je niet wat het nodig heeft. Liefde wordt handelswaar, want je zegt: alleen als je lief bent, krijg je mijn liefde.”

Tijdgeest

„We willen heel veel, ook van onze kinderen. Veel ballen hooghouden, overal een tien scoren. Als we dan samenzijn, moet het gezellig zijn. Dat gaat ten koste van het opvoeden, van structuur, praten, uitleggen. Ik zie veel ouders die overbeschermend zijn. Dat is de makkelijke weg. De hectiek leidt ook tot strijd, want kinderen kunnen het tempo soms niet bijbenen. En wij ook niet, dus hebben we een kort lontje. Vaak staan er al twee carrières en komt er een kind bij. Mensen vergeten zich aan te passen. ‘Hij is zo overgevoelig’, hoor ik dan. Nee, dit kind trekt het niet mee te gaan in jouw leven.”

Kwetsbaarheid

„Ik weet nog dat ik boven het bedje van Dim hing, op zo’n wanhopige dag, en dacht: ‘Nu adviseer ik dus hem even te laten huilen. Nou echt niet, hij wil bij mij zijn.’ Door Dim weet ik hoe heftig de emoties zijn die een kind in je los maakt. Geluk, woede, schuld. Je eigen kinderen zijn zo veilig, de liefde zo onvoorwaardelijk, dat maakt kwetsbaar. En ze kennen jouw pijnpunten. Ik vertel ouders over mijn valkuilen, juist om te laten zien dat het niet makkelijk is. Ik heb engelengeduld met kinderen van anderen, maar wat Dim in me losmaakt! Aan mijn eigen onlinecursus ‘Help, ik ontplof!’ heb ik zelf ook veel gehad.”

Passie

„Een groot gezin zat er niet meer in. Toen dachten we: er zijn andere manieren. Als pleegouders bieden we kinderen een plek om tot rust te komen. Tegelijkertijd leert Dim dat er meer is dan wij drieën. We hebben bewust gekozen voor crisisopvang. De zorg voor beschadigde kinderen is zwaar. Dan is het goed als het eindig is. Met één kind zijn we een kwetsbare eenheid, daar wilden we geen risico mee nemen. Het past goed bij ons, we kunnen snel schakelen. Het is fantastisch hoe kinderen opbloeien, weer gaan praten, kunnen huilen. Het afscheid is emotioneel, maar ik kijk dan ook uit naar tijd met ons gezinnetje.”