Pinxtos

Door het recept van collega Vreugdenhil vandaag krijg ik toch een onstuitbare trek in txakolí, ook wel bekend als chacolí. (Breek uw tong niet.) Dit jonge wit van de hondarribi zuri druif (en zurig is ie) is de schenkwijn in de tapasbars die ter plekke juist weer - om mogelijke verwarring te voorkomen - pintxosbars worden genoemd.

Hoe dan ook, aldaar wordt deze trots van Spaans Baskenland traditioneel vanaf grote hoogte in glazen van het formaat bloemenvaasje gekletterd. Met een smaak die wel wordt omschreven als een kruising tussen een goede cava (zeldzaam), prima muscadet (ook al met een lantaarntje te zoeken) en lekkere albariño (die tref ik de laatste tijd toevallig wat vaker). Kortom, puntig, fris wit met flink wat appelzuur, wit fruit en een klein ‘belletje’.

Jammer is dat txakolí nauwelijks in Nederland te koop is. Belangrijkste reden: er is verdraaid weinig van. En wat er is, drinken de Basken drinken bij voorkeur zelf op. En ik geef ze geen ongelijk.

Mijn proeffles Aguirrebeko van Bodega Berroja (Glandorf & Thijs. € 9,95) is echter de Spaanse dans ontsnapt en meldt zich hier om lichtvoetig te de voetjes te heffen tussen zuur en fris, prikkelend en verkwikkend. Om vervolgens ook nog eens een spagaat te maken, waarbij een bordje met makreelkebab, walnoten en chilipepertjes wordt aangetikt.

Maar gelukkig, alles blijft staan.