Brieven

Turkse vrees is begrijpelijk

Paus Franciscus heeft een rel veroorzaakt door te spreken over de Armeense genocide. De Turkse regering heeft zijn ambassadeur teruggeroepen uit het Vaticaan. Het Europees Parlement drong aan op erkenning van de genocide. De Turkse premier, Davutoglu, heeft al gesproken van een politieke samenzwering van de paus tegen zijn partij, de AKP. De Turkse vrees is begrijpelijk. Men kan de paus moed niet ontzeggen, maar anderzijds zet hij de goede reputatie van de laatste pausen in Turkije op het spel. Bovendien dreigt de bijdrage die de AKP geleverd heeft aan de verbetering van de positie van de christen in Turkije, verdonkeremaand te worden. Onder het AKP-bewind is de studie van de christelijke taal en cultuur gestimuleerd. De beroemde Armeense kerk van Akdamar is door de AKP-regering gerestaureerd en weer opengesteld voor de Armeense eredienst. Hopelijk lijden deze goede ontwikkelingen niet onder de kwestie van de Armeense genocide. Hopelijk misbruikt vervolgens president Erdogan deze zaak niet om de Turkse kiezer achter zich te verenigen bij de komende parlementsverkiezingen.

Cultuur- en godsdienstfilosoof

Reactie op Valkenberg

Perceptie, wel plausibel

Filosoof Sebastien Valkenberg (20/4) windt zich op over mijn analyse in Trouw, waarin ik me erover verbaas dat zowel na de aanslag in Parijs als na die in Ottawa in 2014 het aantal bekeerlingen tot de ‘activistische’ islam is toegenomen. Hij komt met het verwijt van ‘hypocrisie’ en ‘schuldgevoel’ bij Nederlanders. En zeker als ik een parallel waag met de tijd van de terreur van de Baader Meinhof-groep die onze democratie toen zag als een masker voor een kapitalistische en ‘semifascistische’ samenleving. We kunnen de jongeren laten leren van de fouten die wij maakten door het romantiseren van ‘geweld voor het goede doel’. En dat we pas achteraf inzagen dat het middel minstens zo belangrijk is als het doel. Ik weet niet welke contacten Valkenburg heeft met de nieuwe Nederlanders, maar hij weet ook dat onze empathie met hen niet optimaal is. Dat in het vertrek naar het geweld in Syrië een teleurstelling te constateren is over de eigen samenleving is een perceptie. Maar wel een plausibele, als ik kijk naar paralellen in het verleden waarbij het ook ging om ‘geweld voor het goede doel’.

Dr. Hans Feddema Antropoloog