Zondaars terug in de spotlights

Alex Rodriguez en Michael Phelps zijn terug in de top na dope- en drankperikelen. Amerika omarmt hen.

Het Amerikaanse sportnieuws wordt deze lente beheerst door de opmerkelijke wederopstanding van twee gevallen sterren. Honkballer Alex Rodriguez (39) en zwemmer Michael Phelps (29) hebben critici – voorlopig – de mond gesnoerd met een geslaagde rentree in hun takken van sport.

Rodriguez, de krachtpatser van de New York Yankees, keerde na een schorsing van een jaar wegens het gebruik van verboden stimulerende middelen terug in de selectie van zijn club. Toen hij zich eind maart meldde in het trainingskamp van de Yankees in Florida gaf vrijwel niemand hem een kans. Een jaar lang zonder topsport zou op zijn leeftijd ongetwijfeld zijn tol hebben geëist. De verwachting was dat hij met een sleets lichaam zou afhaken, om daarna door de clubleiding zonder pardon te worden gedumpt.

Niets bleek minder waar. Rodriguez speelt niet alleen met de gretigheid van een rookie, hij is ook de productiefste speler van het team. In de eerste weken van de competitie sloeg hij vier homeruns en enkele winnende honkslagen. Trainer Joe Girardi sprak bewonderend van een „derde, vierde of vijfde leven” voor de veteraan.

Rodriguez speelt zo goed, dat het niet de vraag is óf maar wanneer hij het recordaantal homeruns van oud-speler Willy Mays (660) zal verbeteren. De teller staat nu op 598. Hij heeft dan alleen Babe Ruth (714), Henry Aaron (755) en Barry Bonds (762) nog voor zich.

Zes miljoen bonusgeld

Dat is niet alleen interessant voor statistici. Contractueel zijn de Yankees verplicht Rodriguez een bonus van zes miljoen dollar uit te keren zodra hij homerun 660 heeft geslagen. Hetzelfde bedrag wordt op zijn rekening bijgeschreven indien hij Ruth, Aaron en Bonds evenaart.

En daarmee is die andere constante in het sportleven van Rodriguez aangeboord: controverse. De staf van de Yankees heeft tot nu toe in alle toonaarden gezwegen over zijn sportieve comeback, maar wel al laten weten niet van plan te zijn om zijn bonus uit te keren. Reden: hij heeft zich niet als een voorbeeldige sportman gedragen. Als ‘commercieel product’ heeft hij zijn club niet gebracht wat ervan werd verwacht. Zakelijk (en moreel) heeft niet aan zijn verplichtingen voldaan.

Het is een interessante redenering, maar het is de vraag of de Yankees er juridisch mee wegkomen. Voorlopig vermaakt alleen de pers zich met de kwestie, want Rodriguez zelf heeft zich er nog niet over uitgelaten. Hij heeft sinds zijn terugkeer de pose aangenomen van de voorbeeldige sportman, inclusief de daarbij behorende uitlatingen. Ja, hij draait lekker, maar hij speelt niet voor zichzelf. Alles voor de club. Hij prijst zich vooral gelukkig dat hij een nieuwe kans heeft gekregen, en zo verder.

Anderhalve maand afkicken

Toen Michael Phelps zich vorige week in Mesa, Arizona, meldde voor vier afstanden zwemmen in de zogeheten Arena Pro Swim Series, wist hij wat er op het spel stond. Na zijn (tweede) overtreding wegens rijden onder invloed in september 2014, anderhalve maand afkicken en bezinning in een kliniek en een schorsing van een half jaar, vroeg sportminnend Amerika zich af welke Phelps op het startblok van het zwembad in Mesa zou klimmen: een gelouterde sportman, of een zwemmer in ontkenning.

De eerste, werd al snel duidelijk. Voor hij het water indook gaf Phelps een indrukwekkende persconferentie, waarin hij zichzelf omschreef als „perfectly imperfect”. Boodschap: ook maar een mens, de superman Phelps. Die achttien gouden olympische medailles waren even bijzaak. Hij sprak zijn spijt uit over de manier waarop hij zijn moeder en twee zussen in het verleden heeft behandeld, of beter: genegeerd. Aan de liefde van de enige drie mensen die onvoorwaardelijk van hem houden was hij schouderophalend voorbij gegaan; het begin van alle egostoornissen en wellicht ook zijn drankprobleem. Naar dat laatste was het overigens even gissen, want daar liet Phelps zich niet expliciet over uit.

Speelterrein

Net als Rodriguez prees hij zich gelukkig met het feit dat hij zich op sportief vlak weer kon bewijzen – maar het klonk minder geforceerd of geregisseerd dan bij de honkballer. Het zwembad voelde niet langer als een gevangenis, als in het recente verleden. Het was weer zijn speelterrein, waarin hij zijn lichaam kon testen en zijn geest onderdompelen: „Ik lach weer tijdens de training. Het voelt weer als tijdens de middelbare school.” Voor zijn critici had hij deze boodschap: „Ik heb een ongehoorde dosis energie. Als ik (daardoor) irritaties oproep, het zij zo. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar.”

In Mesa liet Phelps zien dat hij nog altijd kan zwemmen. Hij won twee van de vier afstanden waar hij aan deelnam: 100 meter vlinderslag en 100 meter vrije slag. Vooral op die laatste afstand maakte hij indruk. Halverwege de race lag hij laatste, na het keerpunt knalde de Baltimore Bullet als vanouds naar de winst.

Een nieuwe Phelps? Wie weet. Hij heeft zich verbonden aan een sportmerk, is in februari verloofd met een voormalige vriendin en onderhoudt nu weer contact met zijn familie. Alleen het commentaar van Bob Bowman, lange tijd de zwemtrainer van Phelps, gaf te denken. „Er is geen directe lijn te trekken tussen zijn [ontspoorde] gedrag en zwemmen.” Integendeel, aldus Bowman: „Het zwembad was de plek waar hij zijn frustraties kon botvieren.” Zwemmen dus om je woede te koelen.