Wij maken de succeskans te groot

Illustratie Pavel Constantin

Na het drama van gisteren wordt wederom gesproken van een humanitaire ramp. De EU-ministers gaan weer in beraad. Maar wat zijn de werkelijke oorzaken?

1. De werkelijke humanitaire ramp voltrekt zich in de herkomstlanden in Afrika. Wellicht 90 procent van de inwoners van menig land aldaar zou liever in Europa wonen dan in hun huidige land. Enkelen van deze massa’s wagen de gok: veelal jonge mannen met lef die er de fysieke mogelijkheden voor hebben (op zich al een dubieuze selectie). Overigens is die gok niet zo groot als wel wordt voorgesteld, in 2014 haalde 98 procent van de bootvluchtelingen de overkant (ruim 3000 verdronken en 170.000 gehaald). De vluchtelingen nemen een ‘calculated risk’. Als wij de slagingskans 100 procent willen maken en als we de weerzinwekkende rol van de smokkelaars willen elimineren dan moet de EU zelf de oversteek gaan organiseren. Dat zou nog kostenbesparend kunnen zijn in vergelijking met de inzet van marine en patrouille.

2. De allerbelangrijkste factor is echter de perverse prikkeling die uitgaat van onze internationale verdragen en nationale wetgevingen ter zake. Die geven de vluchtelingen die het redden, zonder meer een garantie op een beter leven. Hoeveel Afrikanen hebben zelfs geen B&B&B in hun land van herkomst? Pogingen om het aantal slachtoffers in de Middellandse Zee verder terug te dringen zouden bovendien de perverse prikkel verhogen. Als zij die in Europa aankomen en niet over de vereiste documenten beschikken, zeker zouden weten dat zij per omgaande retour worden gezonden naar hun land van herkomst zal hun ‘calculated risk’ een geheel andere uitkomst opleveren.

En dat zou heel wat mensenlevens kunnen besparen.