Column

Kat en liefde

Kunnen katten de mens liefde geven? Een bekend discussiepunt tussen honden- en kattenbezitters. De hondenmensen schudden meewarig het hoofd, alleen hun hond weet wat liefde is. De kattenmensen erkennen het liefdesvuur van de hond, maar spreken met klem tegen dat de kat daartoe niet in staat zou zijn.

Dat katten soortgenoten kunnen liefhebben, behoeft geen betoog. Ik zag nog onlangs op Facebook een ontroerend filmpje van een poes die haar jong vertroetelt en beschermt. Ook samenwonende katten kúnnen (niet altijd) liefdevol met elkaar omgaan. Als een kat een andere kat kan liefhebben, waarom zou hij dan geen liefde kunnen voelen voor de mens, te meer omdat die mens voor hem vermoedelijk een groot uitgevallen kat is?

Iedere kattenliefhebber kan allerlei voorbeelden van die liefde geven. De kat die kopstootjes geeft, op schoot wil (blijven) zitten, die (de onze) net zolang op het vloerkleed blijft miauwen tot zij gekoesterd wordt, die (ook de onze) ’s avonds op bed springt om nog even aangehaald te worden voor zij naar haar slaapplaats terugkeert.

Kortom, katten houden van mensen, ze vereenzamen als ze het lang zonder hen moeten stellen. Maar het hoeven – het verschil met honden - niet altijd dezelfde mensen te zijn. Wie een kat voor een poosje overdoet aan een ander, zal merken dat het dier snel gehecht raakt aan die ander, mits die hem goed behandelt (voedert vooral).

Mijn visie wil ik graag onderbouwen met dat geweldige kattenfilmpje dat een jaar geleden een virale triomftocht over de hele wereld begon. Het werd opgenomen in Bakersfield, Californië, en het was nu eens geen melige, geënsceneerde kattenvertoning, maar een waargebeurd voorval uit het harde leven.

We zien een 4-jarig jongetje, Jeremy Triantafilo, op een fietsje op de oprit van zijn ouderlijk huis. Hij is zich van geen gevaar bewust als de loslopende hond van de buren, een jonge labrador-chow, hem opmerkt en van achteren op hem toesnelt. De hond bijt hem en sleurt hem aan zijn been van het fietsje.

Voordat er vreselijker dingen kunnen gebeuren, vliegt plotseling een kat op het tweetal af, die zich op de hond stort en hem in een wilde achtervolging verjaagt. Jeremy’s moeder komt aangelopen, ontfermt zich even over haar kind en gaat dan de hond achterna, omdat ze – zo zal ze later verklaren – bang is dat hij naar de plek zal terugkeren. Ze wordt (buiten beeld) zelf ook gebeten, voordat de buren hun hond tot bedaren kunnen brengen. (Voor wie het zelf wil zien: googel ‘cat rescues child from biting dog’.)

Het was die dag een sterk nieuwsitem in Amerika, de tv-stations brachten interviews met moeder en kind; helaas niet met de bijtende hond en zijn eigenaar. Het jongetje bleek een sterke band met de reddende kat Tara te hebben. Tara was een cyperse kat, wat mij als trotse bezitter van zo’n kat uiteraard niet verbaast.

Nu zullen hondenliefhebbers beweren dat Tara’s heldendaad eigenlijk een hondachtige dimensie had. Honden staan bekend om hun mensenreddende daden, katten niet. Dat mag zo zijn, maar daarmee mogen we Tara nog niet haar diepe liefde ontzeggen voor Jeremy, die voor haar ogen bijna verscheurd werd.

Of word ik nu te romantisch en was ze gewoon boos omdat de hond haar territorium binnendrong? Het is een nogal ondankbare vraag en ik pieker er dan ook niet over om hem aan mijn kat te stellen.