Column

Gekwetste Duitse ziel op dure carbon fiets

Zou ik het doen? Ik had er wel veel zin in. De temperatuur was uitstekend. Goed voor hart en hoofd was een fietstochtje in korte broek in elk geval. Maar als ik het deed zou ik het live-verslag van de Waalse Pijl missen, althans de eerste helft ervan. Een dilemma.

Soms lijkt het of het een hobby van me is, besluiteloos door het huis dolen. Was er iets aan verloren als ik een stuk van de uitzending over zou slaan? Het werd toch het vaste stramien: een paar uur lang een ten dode opgeschreven kopgroep in beeld, in ultieme finale slechts drie spannende minuten met de beklimming van de Muur van Huy. Maar het kon dit keer ook anders gaan.

Ten slotte deed ik wat ‘iets’ in mij natuurlijk al lang besloten had: hup, de fiets op. Ik vertrok in oostelijke richting. Via de fraai gebogen brug bij Well stak ik de Maas over. De glooiing voelde als een Alpencol, maar de zon op het smoel maakte veel goed.

Weer een dilemma: zou ik de grens over fietsen? En wat daarna? Eenmaal in Duitsland naar het noorden afbuigen om bij Gennip de grens en het water weer over te steken, of juist naar het zuiden, en via Venlo terugkeren? Beide mogelijkheden hielden in dat van de Waalse Pijl nog hooguit een kwartiertje zou overschieten. ‘Iets’ in mij stak de grens over, ik nam de zuidelijke lus.

Op het brede fietspad naar het bedevaartsoord Kevelaer werd ik ingehaald. De man op een mooie carbon racefiets waarvan ik de winkelwaarde schatte op een kleine 10.000 euro, remde af. „Jij bent toch die Hollandse ex-prof”, klonk het in het Duits. Ik beaamde het. Hij bleef langs me talmen, maar zei verder niks meer.

„Jullie staan er goed voor”, zo doorbrak ik de stilte. „Degenkolb wint Parijs-Roubaix, Marcel Kittel is zo ongeveer de snelste sprinter ter wereld, en tank Tony Martin de sterkste tijdrijder. In Nederland doen we het met veel minder”. De man keek me aan of ik hem beledigd had. „Ach so”. Twee woordjes, meer niet.

„Gefeliciteerd ook met de ARD. De Duitse wielerliefhebber is nu vast erg gelukkig”. Ik moest wat zeggen. De publieke omroep ARD had in 2012 besloten de Tour te laten voor wat die was. Waarom nog zendtijd besteden aan die Dopingdrek. Alsof de Duitse voetbalsport zo’n fijn verleden had. Maar vanwege goed gedrag durft de ARD het weer aan met de Tour.

„De ARD doet maar; deze liefhebber vreet de Radsport niet meer. Diese Sauerei. Ik fiets zelf wel”. De man keek zo gekweld dat ik voorstelde in het bedevaartsoord een paar koffie te drinken. De zeldzaam geschonden Duitse ziel was een nader onderzoek waard. En de Waalse Pijl? Ach, volgend jaar weer een.