‘El Otro’: liefde in het gesticht

El Otro (de ander) is dit seizoen de laatste voorstelling uit de serie Get Lost, die producties uit regio’s presenteert waarmee het Nederlandse publiek zo goed als onbekend is. Vreemd genoeg oogt de voorstelling van het Chileense Teatro Niño Proletario juist bekend. Allereerst doordat de motoriek van psychiatrische patiënten wel vaker theatermakers heeft geïnspireerd (denk aan Alain Platel), ook doordat het een tamelijk realistische afbeelding lijkt van situaties op een afdeling voor diep gestoorden. Dat is zowel kracht als zwakte van de regie van Luis Guenel Soto. De zeven spelers imiteren tot in perfectie de verkrampte handen, de dwanghandelingen, het plotse krijsen en de verschillende temperamenten: de een redeloos opgewekt in de weer met zijn spulletjes, de ander onophoudelijk ontroostbaar, een volgende stil teruggetrokken in haar eigen wereldje. Tussen sommige verdoolden bestaat liefdevolle verknochtheid of speelse kameraadschap die als balsem op de gekwetste zielen werkt, een ontsnapping uit de ellende.

Even maar, want steeds ligt de ontsporing naar verdriet, boosheid of geweld op de loer. Het spel is bewonderenswaardig. Maar wie een psychiatrische inrichting binnenloopt, ziet El Otro in nog veel meer gedaanten.

De stemmen van twee geliefden die hun getormenteerde relatie beschrijven geeft de voorstelling wel enige, maar geen overtuigende meerwaarde, en van een ontwikkeling is nauwelijks sprake. Misschien is dit naturalisme in Chili belangrijk, hier verwacht het publiek toch meer theatrale stilering.