Zinneprikkelend onderzoek naar tijd, ruimte en geluid in dans

Het zijn de basisingrediënten van dans: tijd, ruimte, beweging, en licht om alles te kunnen zien. Choreograaf Arno Schuitemaker thematiseert die elementen in While We Strive, en voegt er geluid aan toe. Hoe beïnvloedt beweging geluid, hoe reageert geluid op ruimte, op tijd, en welke associaties roepen verschuivingen op bij de toeschouwer? Simpele vragen, in zekere zin, maar Schuitemaker – die ruimtevaarttechniek studeerde en zich heeft verdiept in neurowetenschappen – presenteert ze op een intelligente en inzichtelijke manier.

Direct bij opkomst benadrukken de drie dansers (Mitchell-lee van Rooij, Marjolein Vogels en Ivan Ugrin) hun aanwezigheid in het hier en nu, de tijd en ruimte, van de toeschouwer: met het zaallicht aan bekijken ze elkaar en het publiek. Dan gaan ze aan de slag. Ieder heeft een klein speakertje in de hand dat ruisende geluiden produceert. Door ermee door de ruimte te bewegen, te schudden, te zwaaien en te draaien creëren ze een contrapuntische geluidslaag bovenop de soundscape van Massimo Cervini.

En daar verschijnen ze voor het geestesoog: opstijgende vliegtuigen, hijgende adem, loeiende stofzuigers, schor kwakende eenden. Allemaal ontstaan door vertraging of versnelling van de beweging door de ruimte. Het lichtontwerp van Ellen Knops laat die ruimte een paar keer plots van karakter veranderen.

Het is pure vorm en zeker geen hop-met-de-beentjes-dans, maar wie meegaat in de bedwelmende ruis heeft een zinneprikkelend uurtje.