Paranoia boven babylijfje

Zo’n meet-cute kenden we nog niet. Amerikaan Jude krijgt diarree in een Chinees restaurant, Italiaanse Mina raakt met hem in het toilet opgesloten: passend begin van een horrorliefde. Want in Brooklyn raakt natuurmoeder Mina zwanger, isoleert zich in de ban van new-agewaanzin van vrienden, straat en dokter, waarna haar baby al snel even koortsig, uitgemergeld en onvolgroeid is als zijzelf. Jude voedt hem stiekem bij met ham, Mina slaat terug met laxeermiddel: boven het babylijfje wordt liefde paranoia.

Melodrama Hungry Hearts bezorgde antiliefdespaar Driver-Rohrwacher vorig jaar in Venetië de acteerprijzen. Zij doen ook iets knaps: een niet zozeer vergezochte, als wel onaangename film enigszins aangrijpend houden. Want Hungry Hearts is zo’n film waarbij je de hoofdpersonen steeds door elkaar wilt schudden. Doe.eens. normaal!

De Italiaanse regisseur Saverio Costanzo, liefhebber van zelfdestructieve liefde, hanteert als in voorganger De Eenzaamheid van de Priemgetallen een erg subjectieve filmstijl. Dus: bij liefde is alles behalve de geliefden uit focus, bij claustrofobische paranoia wordt het een en al troebel oranje, schots en scheve ‘Dutch Angles’ en vervormende groothoeklenzen. Zoveel nadrukkelijkheid: vindt hij ons soms een beetje dom?