Ondanks unheimliche sfeer nooit echt eng

Aan het decor en de poppen ligt het niet dat de Spaanse stopmotionfilm O Apóstolo op geen enkel moment echt eng wordt. Met hun gegroefde gezichten, gele tanden en akelig heldere ogen zorgen de gebochelde inwoners van het dorpje Xanaz, waar het verhaal zich af speelt, voor een behoorlijk unheimliche sfeer. De film mikt duidelijk niet op een zeer jong publiek. In het debuut van regisseur Cortizo gaat dief Ramón in het onooglijke dorpje op de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella op zoek naar juwelen die zijn voormalige partner heeft verstopt. Hij wordt er hartelijk ontvangen, maar merkt dat de vriendelijkheid van de dorpsbewoners niet zonder bijbedoelingen is. Pelgrims die de nacht doorbrengen in Xanaz halen zelden het ochtendgloren.

Voor wie zelf een van de miljoenen wandelaars is geweest op de – ook bij atheïsten – populaire wandelroute naar Santiago de Compostella, zitten in de film grappige herkenbare elementen. Maar als je geen echte kenner bent van de regio Galicië, zoals Cortizo zelf, is O Apóstolo af en toe behoorlijk verwarrend. De legende over de Santa Compaña waarop de film is gebaseerd en de vloek die over Xanaz ligt, worden niet goed verklaard. Bovendien wordt het verhaal vertraagd door talrijke grappig bedoelde passages over de hebzucht van de aartspriester van Compostella die niet moet onderdoen voor die van kruimeldief Ramón.