Jacht op een fata morgana

Atlantic. is zo’n film die je echt op een groot doek moet zien. Dan hypnotiseren de lyrische, weidse shots van Marokkaan Fettah op zijn surfplank, op weg naar het onbekende. Een huiskamer is voor zoiets te klein.

Debuterend regisseur Jan-Willem van Ewijk, zelf windsurfer, heeft een visueel sterke, melancholieke festivalfilm gemaakt. Hoofdrolspeler is een Marokkaanse visserszoon (Fettah Lamara) die ooit een surfplank kreeg van die kosmopolitische strandelite die zijn dorp bezoekt. Hij hoort er dan even bij. Tot ze weer vertrekken. Fettah is verliefd op Alexandra (Thekla Reuten) die met Jan (Van Ewijk zelf) bij zijn familie logeert. Vol onvervuld verlangen zoekt hij zelf het avontuur: naar Spanje per surfplank, al moet hij daarvoor 300 kilometer over open water om de kustwacht te omzeilen.

Atlantic. is Fettah die over golven of olieachtige vlaktes surft, met blikseminslagen en olietankers. Mythische beelden, doorsneden met flashbacks en poëtische voice-overs. Het stemt tot nadenken over al die jongemannen die verdrinken op jacht naar een – hier amoureus getinte – fata morgana van Europa die wij hem onbewust voorhouden. Voor ons is zijn vissersdorp een oase van harmonie en onthaasting. Dat is ons toeristenoog: voor Fettah staat het voor uitzichtloosheid.