Column

‘Brandpunt’ blijft op koers: moreel kompas

Henk van der Aa presenteert nu ‘Brandpunt’.

Hals over kop kreeg Brandpunt (KRO-NCRV) na het vertrek van anchorman Fons de Poel deze week een nieuwe presentator. Henk van der Aa, een veel minder geprofileerde persoonlijkheid, ging de confrontatie met de kijker niet uit de weg en begon, recht in de camera, met de woorden: „Dag dames en heren, het was voor ons een bewogen week, waarin dit programma zelf even het brandpunt van het nieuws werd. Maar wij gaan verder!”

Het format leek inderdaad nauwelijks gewijzigd, met inbegrip van de vermenging van reportages en opiniërende terzijdes, waar De Poel nu juist over struikelde. De uitsmijter was gisteren niet het typeren van een Kamerlid als „snotneus” maar een loftuiting voor president Obama, die een fragment uit The Lion King als zijn geboortekaartje presenteerde. Van der Aa: „Een beetje zelfspot in de politiek, wat een verademing!”

Ik ken geen ander televisieprogramma van dit moment dat zonder sarcasme, ironie of andere dubbele bodem met morele oordelen strooit. De laatste keer dat er cijfers, pluimen en vermaningen werden gegeven was waarschijnlijk door Andries Knevel in Moraalridders (EO).

Zelfs de stem van De Poel was onveranderd te horen in de rubriek Brandpunten. FNV-activist Soufian Afkir kreeg er 9 voor zijn optreden tijdens de aandeelhoudersvergadering van Ahold, PSV 8 voor het afschudden van een Brabants Calimero-complex en Bram Moszkowicz 4, „voor een gebrekkige politieke antenne”.

En dat was dan nog voor diens talkshowdebuut als politicus bij Pauw, waarin de ontwikkelingshulp en de Nederlandse financiële bijdrage aan de Europese Unie beide tot nul werden gereduceerd, om Justitie en Defensie meer armslag te bieden bij het bevorderen van een veilig gevoel bij de burger. Het is wel degelijk een politieke antenne, alleen is die niet afgesteld op de realiteit.

Terug naar Brandpunt: een slecht programma is het zeker niet, als je de ronkende ankeilers en commentaren een beetje kunt negeren. Er is elke week een actuele opening, dit keer met een ziedende Jan Pronk, die met weemoed terugdacht aan de VVD uit zijn tijd, meer gericht op mensen dan op eigenbelang. Ook de middelste reportage is altijd een aangekleed interview op locatie, de enige nog waarneembare erfenis van fusiepartner Altijd Wat (NCRV). Dit keer sprak Wilfred Scholten met de burgemeester van Leuven, sociaal-democraat Louis Tobback, die nog steeds de Belgische afscheiding van Nederland betreurt: „Als we nog een verenigd koninkrijk waren, dan zaten we nu bij Merkel en Hollande aan tafel.”

Verder zagen we gisteren een reportage over de nog weinig bekende ziekte hepatitis E, veroorzaakt door varkens. Opvallend dat een confessionele fusieomroep, vanouds deel uitmakend van de agrarische lobby, openlijk verband legt tussen volksgezondheid, BSE (koeien), Q-koorts (geiten) en nu dus de varkenshouderij.

Ten slotte was er een op veel research van anderen gestoeld portret van de eerste Europese zelfmoordjihadiste, Muriël uit Charleroi. Interessant, maar weer ontsierd door van die vette teksten over „een gewoon Waals meisje” dat ten onder ging aan drugs, slechte vrienden en de radicale islam. Dat kunnen we best zelf concluderen.