Bayerns bijna perfecte demonstratie

Duitse kampioen laat ondanks aantal blessures in kwartfinale Porto met 6-1 kansloos.

De spelers van Bayern München vieren de eclatante overwinning op FC Porto, aanvaller Thomas Thomas Müller deelt zijn vreugde met de fans. Foto EPA/Marc Müller

Bayern München is door naar de halve finales van de Champions League na een monumentale eerste helft waarin de ploeg van Pep Guardiola op superieure wijze Duitse kernkwaliteiteiten paarde aan Spaanse klasse. Een bijna perfecte demonstratie waarbij FC Porto in 45 minuten uiteengereten kon worden met de accuratesse en fysieke manifestatie van een superteam.

Met vijf doelpunten in de eerste helft, en een 6-1 eindstand, richtte de Zuid-Duitse supermacht zich op in tijden van relatieve onrust. De clubarts vertrok na decennialange dienst, woedend nadat hij zich verantwoordelijk gesteld voelde voor de nederlaag in Porto (3-1), maar die rimpeling in Guardiola’s voorbije week liet zich in het geheel niet terug zien in het spel.

De druk waaronder hij stond was hem evenwel aan te zien, Guardiola, die zijn dirigerende armen pas voor even liet rusten toen hij man van de wedstrijd Thiago diep in de tweede helft in de armen viel na diens wissel. Met het volle besef dat van hem in zijn tweede jaar bij de Duitse Rekordmeister meer dan de landstitel (en beker) wordt verwacht, formeerde Guardiola een strijdwijze waarmee zijn ploeg zich meer dan toegerust wist voor de niet onaanzienlijke opgave.

Het was voor Porto, dat ogenschijnlijk besluiteloos met het resultaat uit de heenwedstrijd richting Allianz Arena was gekomen om zich soort-van-maar-niet-helemaal in te graven, een nachtmerrie. Een inferieur optreden van een team, met Bruno Martins Indi als linksback, dat in zes dagen tijd verschrompeld bleek. De onmacht werd verpersoonlijkt door keeper Fabiano, debet aan pakweg twee goals.

Machtsconcentratie

Wie zich zorgen maakt over de machtsconcentratie in het topvoetbal, nadat ook Barcelona eenvoudig doordrong tot de halve finales ten koste van PSG, zal beteuterd hebben vastgesteld dat dit nog lang niet Bayerns sterktse opstelling was. Arjen Robben en Franck Ribéry, om maar twee aanvallers te noemen, keken toe, om op de tribune tot de conclusie te komen dat er ook zonder hen ruim voldoende kwaliteit schuilt in Bayern München.

Zo leverde Guardiola gisteravond weer een proeve van bekwaamheid nadat hij al meermaals heeft bewezen de dominante voetbaldenker en meest vooruitstrevende coach van zijn tijd te zijn. Voor de zesde keer in zes campagnes in de Champions League bereikte hij de halve finale. En nooit op luizige of ‘gestolen’ wijze.

Met zijn teams, eerst Barcelona en na een sabbatical ook Bayern, als altijd in een verkwikkend tempo, tactisch veelzijdig met een spelopvatting die positief is, aanvallend en verheffend. Zo drukt Guardiola meer dan zijn tijdgenoten een stempel op dit voetbaltijdperk. Het derde doelpunt gisteravond kan door voor één van de meest formidabele teamgoals in de geschiedenis van het voetbal. Ontsproten aan het brein van Guardiola, afgerond door spits Robert Lewandowski na 26 passes waarbij de hele ploeg, op de keeper na, betrokken was.

Fascinerend project

Precies daarom waren Bayern-topmannen Karl-Heinz Rummenigge en Uli Hoeness bij hem uitgekomen, in 2012, toen Guardiola zich in New York had teruggetrokken na de slopende, emotionele jaren bij Barça. De Bayern-directie koos Guardiola – of liever gezegd: Guardiola koos Bayern – voor een fascinerend project: perfectie in het spel toevoegen aan serieel succes.

Want Bayern was al een succesmachine, lang voor dat Guardiola aantrad, maar zoekend nog naar een vastomlijnde voetbalidentiteit. Dat moest de derde fase zijn, na het grondwerk van Louis van Gaal en de ongekende oogst onder leiding van Jupp Heynckes, die in het jaar van zijn pre-pensioen in 2012/2013 de treble won.

Met tiki-taka heeft het overigens weinig te maken. „Ik haat tiki-taka”, riep Guardiola intern, althans, het tiki-taka waar veel mensen tiki-taka voor verslijten: tikken om het tikken. Hij zei het vaker in de Bayern-kleedkamer vorig seizoen toen hij vermoedde dat zijn ploeg, in een krampachtige poging de coach te behagen, de bal schier oneindig rond liet gaan. Guardiola wil meer: overtalsituaties creëren, voortdurende druk en dan snijdend door de ontstane leemtes in de defensie van de opponent.

Zijn continue zoektocht naar een effectieve speelwijze pakt een enkele keer catastrofaal uit, zoals de 4-0 nederlaag tegen Real Madrid vorig seizoen in de halve finale Champions League. Een tactische misvatting die Guardiola zichzelf nog lang niet heeft vergeven. Wie weet wacht dit jaar revanche. Hoe dan ook is Guardiola terug naar de top van de trainersrots geklommen, daar waar hij hoort als primus inter pares onder vakgenoten.