Veters vast, de moshpit is geopend

Met ‘Cracking up’ valt garagerockband The Miseries met de deur in huis. Ramones-sneer, jungledrums en no nonsense-gitaarwerk maken duidelijk: Tim Knol is terug naar de oertijd. Zijn singer-songwriterstijl ruilde hij tijdelijk in voor punkrock, zijn solo-status werd vervangen door een kwartet. Gesteund door drie muzikanten die als straaljagers door de muziekhistorie razen, verkent Knol de mogelijkheden van snel, simpel en gemeen. Puntig prikken de gitaarakkoorden, driftig ratelen de drums. Ze nemen gas terug als Knol zijn jongensstem verbeten laat jennen, soms gesteund door al even plagerige koorzang. Knol heeft genoeg talent voor melodie om de nummers een soepele ruggengraat te geven. Zijn punksongs verleiden met zoetzure akkoorden. De razernij wordt soms onderbroken door een welkome ballade, zoals ‘Wiggle’, en de cover ‘Sorrow’. Knol en zijn Miseries maakten met deze debuut-cd een geslaagde stijloefening waarbij het rechttoe- rechtaan gitaarspel toch op zijn plaats is. De twaalf nummers duren samen nog geen half uur. Veters vast, de moshpit is geopend.