Van Manens ‘Requiem’ hoogtepunt

Bastien Zorzetto en Karin Benquet inKleines Requiem van Hans van Manen. Foto Joris-Jan Bos

De nummers 669 en 670 zijn de laatste premières op hun vertrouwde toneel, vertelde een melancholische artistiek leider van het Nederlands Dans Theater, Paul Lightfoot, ter introductie van Strong Language. Na de zomer speelt NDT in het Zuiderstrandtheater, dat als opvang dient tijdens de bouw van een nieuw theater in Den Haag.

Toepasselijk dus dat een Kleines Requiem (1996) werd gedanst, van een van de choreografen die het Lucent Danstheater in 1987 inwijdden: Hans van Manen. Een levensloop vol ontmoetingen, inclusief een grotesk groepsintermezzo, uitmondend in een schitterend mannenduet.

Daarna zakte de Strong Language uit de programmatitel in. In Bedroom Folk hanteren de Israëlische Sharon Eyal en Gai Behar hun eigen bewegingstaal, vol geïsoleerde details van schouders, handen, voeten, tors en andere lichaamsdelen. Ze schakelen van cool, sensueel en soepel naar een robotachtig staccato, van kleine beweging naar ruimtelijke lijnen. Maar het bijeenkluiten en uitwaaieren en weer decoratief samenklonteren van het troepje humanoïden vervreemdt dit keer zonder echt te verrassen, al was de uitvoering door acht dansers geweldig.

Meer slappe hap dan sterke taal is In The Event van ‘associate choreographer’ Crystal Pite. Zij scoorde eerder met een poëtische, associatief-narratieve stijl. Het nieuwe stuk heeft een keurige dramaturgie, maar zo summier – een gemeenschap van prehistorische grotbewoners probeert vol angst en onwetendheid met natuurverschijnselen als dood, donder en bliksem om te gaan – dat haar zwakte als schepper van interessant dansmateriaal genadeloos wordt onthuld.