In de polonaise achter de brede rug van Roelof Hemmen

Natuurlijk waren er weer een paar idioten die lieten weten dat ze het kapseizen van een boot vol vluchtelingen op de Middellandse Zee helemaal niet erg vonden. De opwinding daarover verdrong de echte ramp al snel op mijn Twitter. Schandalig, vond iedereen, en dan weet je dat het wachten is op de eerste good guy, liefst iemand van enig statuur, die het ook schandalig vindt en waar we dan met z’n allen achteraan kunnen hobbelen.

Wie sprong er als eerste op het gezadelde paard?

Roelof Hemmen! Roelof Hemmen, de favoriete RTL Nieuws-lezer van mijn broer en mij, de man wiens stem we imiteerden en die vanwege gegarandeerd succes met ons meereisde naar verjaardagen en familiefeesten. Zelfs in De Efteling verzonnen we Roelof Hemmen erbij, dan zat hij bij de poffertjeskraam opeens de menukaart voor te lezen.

Die Roelof, onze Roelof, had op de RTL Nieuws-app, een plek waarop de nieuwslezers een stukje van zichzelf mogen laten zien, een verhaaltje in de ik-persoon geschreven waarin hij reageerde op de ‘vuiligheid’. Wat heet: hij serveerde zijn gevoelens in dikke plakken uit.

„Die harteloosheid maakt me boos, en ik zat er toch al zo doorheen deze week. Tijdens de uitzending van dinsdag had ik er zo genoeg van.”

Mooiste zin: „Allemaal tot je dienst, en noem me een watje, maar ik wil gewoon niet dat ze verzuipen.”
Vooral dat: ‘en noem me een watje’.

En daar gingen ze hoor, al die mensen die ook niet wilden dat er vluchtelingen verzopen, allemaal in de polonaise achter de brede rug van Roelof Hemmen.

„Zo waar dit!”

„En maar janken om de Titanic!”

Ik kende het keurig gekapte hoofd van Roelof natuurlijk alleen van de buitenkant, maar al lezend besefte ik dat dit voor Roelof de zoveelste ramp was, en toen kwam zijn verhaaltje nog heftiger binnen. Het prikkelde de fantasie. Ik belde mijn broer. De stem deed het nog. Even later was ik Roelof die vertelde over de burgeroorlog in Rwanda. „Vreselijk, noem me dan maar een softie, maar aan die afgehakte ledematen kon ik maar niet wennen.”

Tussen al die herkenbaarheid schreef Roelof ook nog iets veel herkenbaarders op.

„Ik snap best dat we al die arme sloebers hier niet kunnen hebben. Dit land is echt niet van iedereen. (Sorry, lief meisje.) En ik snap ook wel dat opvang in de regio beter is. Dat ze hun eigen problemen moeten oplossen.”

Kort samengevat: Roelof Hemmen wordt er heel erg verdrietig van dat wij vluchtelingen laten verdrinken, maar begrijpt wel dat er geen oplossing is. Tot zover het gevoelsleven en de duiding van de nieuwslezer, terug naar de autocue.