Beetje ISIS, beetje Neurosis en een beetje Converge

Als een band een plaat maakt die 72 minuten duurt en slechts vier nummers telt, dan weet je dat ze geen muziek maken voor De Wereld Draait Door. De Tilburgse sludgemetalband Izah neemt de tijd op hun debuutplaat Sistere, die ze vorige week op festival Roadburn in hun thuisstad presenteerden. Ze smeren op Sistere laag op laag tot het goed genoeg is. Rollend over de troms en met ingetogen schreeuwzang begint Sistere met ‘Indefinite instinct’, dat uitloopt in een grote, atmosferische climax. Vervolg ‘Duality’ doet de naam eer aan: het slaat na een stevige start om, neemt gas terug en krijgt stuwend en dreigend steeds meer melodie. En dat zonder echt iets aan de sfeer te doen. Je krijgt geen moment het gevoel dat Izah er beter twee nummers van had kunnen maken. Dat geldt voor het hele album. Soms is het stuiterend, dan weer wordt het langzaam gemasseerd naar ingetogen stukken met cleane zang. Titelnummer en afsluiter ‘Sistere’ duurt zelfs ruim een half uur, maar heeft genoeg wendingen tussen blastbeats, gekke bliepstukjes en zelfs koperblazers. Na ruim een half uur ben je zelf ook wel uitgeblazen en moet je echt even bijkomen. Sistere klinkt eigenlijk niet als een debuut. De inspiratie is wel hoorbaar, beetje ISIS, beetje Neurosis en een beetje Converge, maar door de scherpe ideeën binnen de nummers is het geheel een monster van een plaat geworden – in positieve zin. Lang? Dat wel, het is een hele zit en onvermijdelijk zijn er soms passages die dubbelop klinken, en live meer impact hebben dan op het album. Maar wie eens 72 minuten gaat zitten voor een album krijgt een beleving die het evengoed waard is.