Met zelfspot maakt Rienstra het persoonlijke amusant

„Ik ben een man van binnen”, zingt Yora Rienstra in haar derde programma. Ze vertelt over haar vrouwenhuwelijk, over de kinderwens en over de vaderrol die ze dan wil spelen. Over de rolverdeling in zo’n huwelijk, een tragikomisch soort vreemdgaan, de „warme” opvangvrouwen in een retraiteoord dat vroeger een klooster was, en de standaardmoeders die alles klaarblijkelijk veel makkelijker afgaat.

Yora Rienstra drukt haar snor, geregisseerd door Titus Tiel Groenestege, lijkt een heel persoonlijk programma. Zo persoonlijk, dat het bij vlagen ook lijkt door te schieten naar iets dat strikt particulier aandoet. De meeste verhalen weet ze door zelfspot en door haar expressiviteit licht en amusant te houden. Maar niet allemaal. Als haar ik-figuur de indruk wekt in een crisis te belanden, raakt ze daarin dermate verstrikt dat het voor een buitenstaander lastig wordt de grillige verhaallijn nog langer te volgen.

Dat neemt echter niet weg dat Yora Rienstra veel talenten in huis heeft en daarvan, zingend aan de piano en vertellend op het toneel, voortdurend blijk geeft. In de precisie van haar typeringen doet ze soms denken aan Sanne Wallis de Vries, die dan ook op de flyer wordt vermeld als coach.

Dit is, alles bij elkaar, vooral een programma over de gemengde gevoelens waarmee de vrouw die ze speelt – en/of is – te kampen heeft. En zo roept ze tegelijk ook in de zaal gemengde gevoelens op.