Met brons even alles vergeten

Sanne Wevers werd derde met haar oefening op de brug. Haar eerste grote resultaat bij een groot toernooi.

Sanne Wevers tijdens haar brugoefening zaterdag. „Ik heb heel wat schietgebedjes gepreveld.” Foto GUILLAUME HORCAJUELO/epa

Dit is een verhaal van liefde en opoffering. Dit is het verhaal van turnster Sanne Wevers, die op haar 23ste, op haar dertiende kampioenschapstoernooi, een medaille wint. Brons weliswaar, maar toch. Zij was zaterdag even de gelukkigste vrouw op aarde.

Het verhaal Wevers was aanvankelijk vooral het verhaal van de tegenslagen, met tussendoor succesjes bij nationale en wereldbekerwedstrijden. Ze was bovenal vaak geblesseerd, evenals haar tweelingzus Lieke trouwens. Niet dat ze klaagde, want kwetsuren zijn inherent aan turnen, maar toch. Het stak dat ze op EK’s of WK’s nooit heeft laten zien wat ze kan.

Tot zaterdag in de Zuid-Franse stad Montpellier de zon doorbrak en de doorzetter uit Oldenzaal op de EK die vurig gewenste medaille kreeg omgehangen. Voor haar brugoefening nota bene, de minste van de twee toestellen waarop ze de finale haalde. Wevers is doorgaans beter op balk. Maar zaterdag was alles anders.

Zo anders dat zelfs de turnster met de lichtste oefening het podium haalde. Wevers turnde dusdanig strak en netjes dat ze – vrij ongewoon – vijf van de acht finalisten in de eindscore aftroefde. Het kostte haar bijna een zenuwinzinking, zo spannend bleef de uitkomst – „ik heb heel wat schietgebedjes gepreveld”. Maar nadat de score van de laatste deelneemster was opgelicht, sprong Wevers in de armen van haar vader en trainer Vincent.

Dat was om meer dan één reden een speciaal moment, zei Vincent Wevers. Hij doelde vooral op het conflict met de Almelose club TON, waar de Wevers de zaal zijn uitgejaagd. Nadat trainer Vincent wegens een meningsverschil over de werkwijze eind 2013 was ontslagen, kreeg hij vorig jaar met zijn dochters geen toestemming om in de zaal van TON te trainen.

TON had intussen voormalig bondscoach Frank Louter aangesteld als hoofdtrainer om een nieuwe start te maken. Maar die weigerde ruimte in de zaal te creëren en Vincent en zijn dochters Sanne en Lieke, beiden nog lid van TON, in Almelo toe te laten. Een nieuw conflict was geboren met de club waarvan Wevers en zijn vrouw medeoprichters zijn.

Een overstap naar Louter was geen optie voor de zussen. Sanne: „Omdat we daarvoor te lang met Vincent trainen. Een trainerswissel op 23-jarige leeftijd, in aanloop naar Olympische Spelen, kan echt niet; het duurt wel een jaar om op elkaar ingespeeld te raken. Ik was verbaasd over Louters afwijzing, aangezien wij geen negatieve voorgeschiedenis met hem hebben.”

Gelukkig voor de familie Wevers bood Heerenveen onderdak. Alleen, die verhuizing heeft verstrekkende gevolgen. Sanne komt in de problemen met haar opleiding aan de academie voor lichamelijke opvoeding in Arnhem, evenals Lieke met haar studie psychologie in Deventer, een situatie die tot en met de Spelen van Rio waarschijnlijk niet zal veranderen.

De verhuizing naar Heerenveen, waar de zussen een appartementje delen, heeft ook dusdanige financiële gevolgen dat Sanne haar auto van de hand heeft moeten doen. Te duur. Gelukkig voor haar geeft de derde plaats op een EK recht op de A-status, inclusief een leaseauto. Dat probleem heeft ze in Montpellier sportief opgelost.

De weg naar Almelo is sinds kort afgesloten, want enige weken terug hebben de Wevers-zussen een brief van TON gekregen met de mededeling dat „hun de faciliteiten zijn ontzegd”. Alle gesprekken en hun goede wil hebben niet tot een compromis geleid. En dat doet pijn, veel pijn, zegt Sanne.

Ze vindt het naast de financiële, logistieke en studieproblemen vooral vervelend uit haar sociale omgeving te zijn gerukt. „Almelo is onze thuisbasis, waar we alles hebben opgebouwd. Ik heb het er nog steeds erg moeilijk mee. Ik weet niet hoe het verder moet met mijn studie. Ik ben al geen half jaar meer in Arnhem geweest.”

Maar zaterdag was het tijd om de problemen even te vergeten en te genieten van haar eerste grote succes. Een gevoel dat zelfs een dag later, toen ze van haar favoriete balk viel en als laatste in de finale eindigde, niet was verdwenen. Zelfs na die tegenslag overheerst de trots op een medaille die op kwaliteit is gewonnen. „Heel gaaf dat netjes turnen beloond is.”

En de Almelose club TON? Die heeft er sinds afgelopen weekeinde een lid met een bronzen EK-medaille bij. Een realiteit waarop Sanne Wevers met een scheut cynisme reageerde: „Ik hoop dat ze er blij mee zijn.”