Geen versplintering meer, kiezer wil progressieve beweging

Illustraties Cyprian Koscielniak

Met blijdschap lees ik dat er binnen PvdA en GroenLinks gesproken wordt over progressieve samenwerking (10/4). Dat vraagt moed, bij samenwerken kunnen er ideologische veren vervliegen. Ook moeten partijen voor zichzelf ‘winst’ zien. Die winst is snel bekend als duidelijk is hoe belangrijk wij kiezers het vinden dat er een brede progressieve beweging komt in plaats van versplintering en onderlinge kinnesinne. Ik vermoed dat velen in het land zullen applaudisseren, want dit kan leiden tot een beweging waarbij thema’s als solidariteit, fatsoenlijk inkomen en werk, goede zorg, betaalbaar wonen en milieu centraal kunnen komen te staan. Hierover gaat het vooral bij een progressieve samenwerking. Veel kiezers hebben zorgen over deze thema’s. En daarover bestaat juist veel gelijkgestemdheid bij de partijen. Het kan, maar niet zonder moed, kracht en macht.

PvdA, GroenLinks, en zeker ook SP: reik elkaar de hand en vraag de instemming aan de rest van Nederland. En vergeet niet om de Partij voor de Dieren, ChristenUnie en 50Plus hierbij uit te nodigen als partner. Span je in om je met elkaar te verbinden en vertrouwen te verkrijgen voor de komende verkiezingen. Ik kan me niets belangrijkers bedenken anno 2015.

Necrologie 24-jarige

Dood medisch verklaarbaar

De dood van de 24-jarige jongeman met diabetes, die na een avondje stappen levenloos in bed werd aangetroffen, is voor familie en vrienden even tragisch als onbegrijpelijk: zelfs een obductie (autopsie) leverde geen verklaring op. Tragisch is het zeker, maar zijn plotselinge dood is minder raadselachtig dan hij lijkt. Het is een klassieke beschrijving van het ‘dead in bed’-syndroom, een zeldzame vorm van overlijden die voor het eerst in de jaren ’90 werd beschreven bij vooral jonge mannen met diabetes type 1. Deze patiënten hadden gemeen dat zij in hun streven naar goede bloedsuikers met name ’s nachts regelmatig kampten met te lage bloedsuikers (hypo’s). Hypo’s die ’s nachts optreden kunnen bij mensen die daarvoor gevoelig zijn, hartritmestoornissen veroorzaken. In zeldzame gevallen leidt een dergelijke hartritmestoornis tot acute hartstilstand. Een plotselinge dood dus waarbij autopsie niets oplevert, net als hier het geval was. Door insulinebehandeling kunnen mensen met type 1 diabetes een vrijwel normaal leven leiden, maar perfect is de behandeling niet. Gemiddeld twee maal per week veroorzaakt de behandeling een hypo. In vrijwel alle gevallen kunnen patiënten deze hypo’s zelf behandelen, soms met hulp van partners, familie of vrienden en is het herstel volledig. Maar dat is helaas niet altijd het geval en de beschrijving van afgelopen zaterdag is daar het trieste bewijs van.

Bastiaan de Galan Internist Radboud UMC Nijmegen