Ontbrekende glans

Dit weekend is het kermis in het zuiden van het land. Maar hysterisch zal de vreugde niet worden. Dat PSV de landstitel heeft binnengehaald, is alweer zo lang geleden dat de tifosi het feesten een beetje verleerd zijn. Nog zal Eindhoven zich met platte kar, polonaise en drinkgelagen laten kennen, maar tot het ouderwetse, hoogmoedige patsen komt het niet meer. De club is een verdienstelijke landskampioen van de armen. In Europa bladderde ze af tot kreupelhout. Een historisch reveil van het Nederlandse voetbal kan PSV niet worden toegeschreven. Weinig galawedstrijden, weinig spelers die lonken naar een internationale doorbraak, romantiek niet het bindmiddel tussen bal en man. Tot een invasie van het Nederlands elftal is het niet gekomen. Niet op zijn Ajax, destijds

Er is in Eindhoven ook in dit kampioensjaar geen voetbalhistorie geschreven. De glans ontbreekt.

Een worp verder wordt zondag in Maastricht het startschot gegeven voor de jubileumeditie van de Amstel Gold Race. Vijftigste editie! Er was de voorbije halve eeuw genoeg spektakel te zien, vooral bij slecht weer. De Gold Race is allang geen nakomertje meer in het internationale wielrennen.

Op de Keutenberg en de Cauberg worden de jongens gescheiden van de mannen. De winnaars van de laatste jaren zijn gerespecteerde namen, er is geen Ottenbrosje tussendoor geglipt. Alleen coureurs met fond redden het in deze klassieker. Het parcours ademt een landelijke oase, maar is venijnig en slopend. De opeenvolging van bulten en heuvels staat garant voor een genadeloze selectie .

De vijftigste Amstel Gold Race is historisch, meer voor de toekomst dan door het verleden. Als het zondag niet tot een keerpunt komt voor het Nederlandse cyclisme is de dynamiek van de ondergang niet meer om te buigen. Een keerpunt betekent niet een paar ereplaatsen voor Nederlanders, het vereist een Nederlandse winnaar. Ingezetenen van een echte wielernatie horen minstens om de drie jaar hun thuisklassieker te winnen. Helaas, we moeten al in decades gaan denken.

De laatste jaren zag ik alleen wat geploeter van troostcoureurs met vergeelde referenties. De strijdlust van Bau en Lau in de Tour, Niki Terpstra als kasseiacrobaat, Tom Dumoulin als tijdrijder, Wilco Kelderman en Tom-Jelte Slagter als eeuwige beloften. Troost uit de lappenmand.

De leegstand is onverdraaglijk geworden.

Is er hoop op een metamorfose? Niet als het van het Nederlandse team Lotto-Jumbo moet komen. De opvolger van Rabobank en Belkin is gedegradeerd tot kneusje van het peloton. Grandeur en hoogmoed van weleer onstuitbaar in hun vrije val. In het hele voorjaar is niets gewonnen, werd nergens geschitterd, ontreddering troef. Falende kopmannen, ontmoedigde knechten met de uitstraling van landlopers. Een ploegleiding die geen gram ambitie uitstraalt. Pech en blessures worden ingeroepen voor reddeloze schimmigheid, maar tegenslag is geen excuus. Wat dacht u wat de uitschakeling van Tom Boonen en Fabian Cancellara betekent voor hun teams? Dat is pas onthoofding. Alleen Robert Gesink heeft recht op verzachtende omstandigheden.

Jan Raas (5x), Gerrie Knetemann, Joop Zoetemelk… alle grote tenoren in de vorige eeuw hebben de Gold Race gewonnen. Michael Boogerd en Erik Dekker vervolledigden Hollands glorie. Vandaag is er niet eens een embryo van legende. De Limburger Tom Dumoulin zou een kans maken, zegt men. Hij kan zich alvast laten inspireren door ploegmaat John Degenkolb. De trots van Maastricht heeft zeker de motor om de klassieker in eigen streek te winnen, maar heeft hij er ook het lef voor? Zijn repertoire is veel breder dan tijdrijden, toch ontbreekt geloof en zelfvertrouwen. Bravoure ook.

Limburger, nietwaar: een beetje geluk is ook al mooi.