DeLuxe smaak

Ze kan geen weerstand bieden aan kantoorartikelen en loopt op Nike Air Max. De smaak van Corinna Gardner, curator van het ‘actueelste design’ in het Victoria and Albert Museum in Londen.

Corinna Gardner bij de Moraine Bench van Zaha Hadid: „Ik draag altijd heel non-descripte kleren.”

Corinna Gardner (1978) zit achter haar computer om te skypen. Op haar hoofd een ‘noice cancelling’ koptelefoon van Bose die ze af en toe afzet om haar asymmetrische pony eronder te schuiven. Ze draagt een zwarte trui. Het is moeilijk de neiging te onderdrukken dit alles te duiden, als je weet dat deze vrouw de curator is van de Rapid Response Collection van het Victoria and Albert Museum in Londen. Alles om haar heen – om ons heen – kan zomaar in het museum terechtkomen. Alle objecten die iets zeggen over onze tijd, zijn in potentie interessant voor het ‘snelle-reactieteam’. Gardner draagt vrijwel altijd gympen van Nike Air. Een paar uit 1992 staat in het museum. Daar staat ook een serie huidkleurige pumps van Louboutin. Gardners team ‘verwierf’ de vijf huidtinten van de Nude-serie, van donkerbruin tot ‘Kaukasisch’ beige. De schoenen zeggen iets over de veranderende perceptie van het woord ‘nude’ dat dus niet meer per definitie lelieblank betekent, over de positie van donkere vrouwen, over de wereld waarin we leven kortom.

Het V&A verzamelt al sinds 1852 toegepaste kunst en design. Het is eigenlijk gek dat het pas sinds 2013 een Rapid Response Team heeft, want het museum heeft altijd actueel design verzameld. Misschien is het wel een teken van deze tijd om nóg sneller te reageren. Paraplurevolutie in Hongkong? Het RRT koopt er een paraplu. Ramp in een kledingfabriek in Bangladesh? Het RRT koopt, gewoon in de Primark in Londen, een broek. Gardner: „Dat was interessant. Primark wilde, vanwege de imagoschade van die ramp, eerst niet meewerken, maar toen de jeans die we hadden gekocht uit Pakistan bleek te komen, hielpen ze ons aan een broek die in het ingestorte Rana Plaza-gebouw gemaakt was. Ze wilden zelf ook dat het klopte.”

Onlangs opende de tentoonstelling All of This Belongs to You, over de gespannen verhouding tussen privacy en het openbare; tussen geheimhouden en delen. Gardner slaagde erin de laptop van The Guardian waarop alle geheime NSA-documenten van Edward Snowden stonden, en die op last van de regering moest worden ontmanteld, uit het Guardian-archief te lenen voor de expositie. Deze weken loopt Gardner rond met een Narrative Clip, een draagbare camera die je aan je kleding hangt en die elke dertig seconden een foto maakt. En ja, ze zal die foto’s delen met de wereld via de social media.

Hoe ontspant u als alles om u heen in potentie werk kan zijn?

„Door te wandelen in de bergen. Lange afstanden, het liefst in de Alpen of de Pyreneeën, waar ik me het meest verbonden voel met de natuur. Geheel tegen de wens van mijn ouders wandel ik het liefst alleen. Je ontmoet altijd mensen, soms trek je een stuk samen op, het enige dat je met elkaar gemeen hebt, is de route die je loopt, maar dat maakt de connectie gek genoeg heel sterk.”

Wat voor kleding draagt u meestal?

„Altijd heel non-descript: grijs, zwart, donkerblauw, meestal met een paar Nike Air Max, die passen ongeveer overal bij. Er is hier nauwelijks een dresscode. Het is niet zoals in Duitsland – ik ben half Duits –, waar mensen veel formeler gekleed naar kantoor gaan.”

Wat is uw lievelingskleur?

„Groen. Als kind was dat mijn favoriete kleur en onbewust kies ik nog steeds vaak voor groen. De laatste tijd koop ik ineens veel blauw, dat is ook een kleur die heel populair is in de digitale wereld, veel interfaces zijn blauw. Kennelijk voelt blauw veilig, uitnodigend. Ik heb net een blauwe, halflange jas gekocht. Van Cos.”

Is Cos populair onder curatoren?

„Inderdaad! Wacht, ik laat ook even mijn nieuwe bril zien, van Bailey Nelson. Kijk! Hij is wit en een beetje Corbusier-achtig. Ik krijg er heel veel reacties op. Niemand heeft een witte bril.”

Heeft u veel design in huis?

„Ja, onvermijdelijk. Maar de kast die ik van mijn grootouders erfde, is me het dierbaarst. Hij is van Brynmawr, een meubelfabriek die de werklozen uit de sluitende mijnen in Wales moest opvangen. Ik heb ook gewoon een Ikea-zitslaapbank. Wel uit de PS Collectie, vrees ik, de speciale designcollectie van Ikea. Deze, met wielen, is ontworpen door Thomas Sandell.”

Durven mensen u cadeaus te geven?

„Nou, ik moet toegeven dat het moeilijk is om iets voor mij te verzinnen. Van mijn zus kreeg ik onlangs het album Great Lakes van de Engelse singer-songwriter John Smith. Ze had het bij een concert laten signeren. Ik ben er heel blij mee.”

Wat geeft u zelf graag?

„Het laatste was een mok met Queen Elizabeth en de tekst Eat Swans (‘eet zwanen’, een oud gebruik van het koninklijk huis). Voor mijn vader, die hartgrondig republikein is. Meestal geef ik boeken. Ik heb een onhebbelijke gewoonte: als ik iets moois gelezen heb, moet iedereen het lezen. The Living Mountain van Nan Shepherd, geschreven in de jaren veertig, pas in de jaren zeventig uitgegeven, met een voorwoord van Robert Macfarlane bijvoorbeeld. Vrouwen schrijven anders over de natuur dan mannen. Bij mannen lijkt het altijd over het bereiken van de top te gaan. Shepherd is meer bezig met het observeren van de natuur. Je moet het lezen.”

Hebt u geheime genoegens?

„Kantoorartikelen.”

Dat is niets om u voor te schamen.

Maar ik heb heel veel!” (Laat allerlei spullen op haar bureau zien.) „Ik kan er geen weerstand aan bieden. En ik ben er soms kinderlijk blij mee. Kijk deze pen van Lamy Vista, een soort vulpen, met speciale patronen. Ik heb ’m net nieuw. Hij is doorzichtig dus ik kan precies zien hoe het werkt. Daar hou ik van, dat je kunt zien hoe dingen werken. Je kunt ’m zelfs als neonmarker gebruiken. Alles waar een kind vrolijk van wordt.”