Zonder Ritalin gaat hij met het bestek gooien

Jeugdpsychiaters vinden dat Ritalin te vaak wordt voorgeschreven. Maar ouders hoor je niet klagen.

De zoon van Mattijs Janssen was vier toen de school opbelde om te zeggen dat het niet meer ging. Zijn zoon Kris was bijzonder druk en agressief. „Schoppen, slaan, bijten, krabben, knijpen. Een tijdbom”, zegt Janssen. Communicatie was met Kris nauwelijks mogelijk.

Nadat de school had gebeld, ging Janssen met zijn zoon naar de dokter en vervolgens naar de psycholoog. Kris had ADHD, hij kreeg Ritalin voorgeschreven. Dat werkte, maar nog niet optimaal. De agressie keerde terug zodra de pillen waren uitgewerkt. Uiteindelijk kwam Kris uit bij Concerta: een geneesmiddel met dezelfde bestanddelen als Ritalin, maar met een langere werkingsduur.

„Dat zorgde voor een enorme omslag”, zegt Janssen. Stilzitten is er nog steeds niet echt bij, maar Kris is nu wel in staat zich op dingen te concentreren. „Ik heb nu een zoon met wie ik kan praten”, zegt Janssen, „die mij ’s avonds tijdens het avondeten vertelt hoe zijn schooldag is geweest.” Zonder Concerta kon Kris tijdens het eten zomaar gaan gooien met het bestek.

De Nederlandse Vereniging van Psychiaters presenteerde gisteren een rapport aan staatssecretaris Van Rijn (VWS, PvdA), waarin jeugd- en kinderpsychiaters zorg uiten over het toenemende gebruik van Ritalin door kinderen. Middelen als Ritalin en Concerta zouden te vaak „zonder grondig onderzoek” worden voorgeschreven. Dat moet minder, schrijven de psychiaters.

Maar de ouders hoor je niet klagen. Danielle Dil, moeder van Casper, is „heel blij” dat haar zoon Ritalin heeft kunnen slikken. Toen hij acht was, werd bij hem ADD geconstateerd. Hij was niet per se druk, maar had wel „een vol hoofd”. Op zijn montessorischool lukte het hem niet zich te concentreren. „Er waren daar te veel prikkels”, zegt Dil, „hij kwam nergens aan toe.” Ze nam Casper mee naar de psycholoog die al vrij snel ADD constateerde. Via de kinderpsychiater kreeg hij vervolgens Ritalin.

Het ging beter met Casper. Hij ging naar een andere school, met een wat meer klassikale aanpak, en hij nam ’s ochtends en ’s middags een pilletje, alleen op schooldagen. „Natuurlijk is het niet leuk als je kind medicijnen moet gebruiken. Je wil toch dat het allemaal normaal is. Maar bij Casper zagen we meteen dat het hielp.”

Om het effect van de pillen extra te testen besloot Dil haar zoon een week geen Ritalin te geven, om te zien of zijn juf het zou merken. „Binnen een uur had ze het al door”, zegt Dil.

Nu zit Casper op de middelbare school en heeft hij zijn pillen niet meer nodig. „Hij heeft ermee leren omgaan”, zegt Dil. „Hij kan nu vanuit zichzelf concentratie opwekken.”