Voor Thorsdottir is turnen meer show dan een sport

Zestienjarige turnster maakt succesvol debuut; best presterende Nederlandse.

Eythora Thorsdottir plaatste zich gisteren tijdens de EK in Montpellier als zevende voor de finale meerkamp van morgen. Foto ROBIN VAN LONKHUIJSEN/anp

Patrick Kiens trekt zijn wenkbrauwen op, denkt even na en houdt dan wijselijk zijn mond. De vraag of Eythora Thorsdottir een uitzonderlijk, maar dan echt uitzonderlijk turntalent is – zeg van het niveau Verona van de Leur – wil hij niet beantwoorden. „Ik waag me niet aan voorspellingen. Ze is nog jong en pubert. Het kan alle kanten op.”

De realiteit is dat Thorsdottir gisteren in het Zuid-Franse Montpellier een spetterend debuut op de EK maakte. Een turnster van zestien jaar, die zich als nummer zeven en beste Nederlandse tussen de gevestigde orde dringt en zich ook nog eens volwassen presenteert, wekt hoge verwachtingen. Zo werkt dat nu eenmaal, of Kiens het leuk vindt of niet.

Des te meer reden voor terughoudendheid, vindt Thorsdottirs coach. Turnsters van zestien zijn o zo kwetsbaar. Die moet je nog onbevangen laten sporten en vooral geen druk opleggen, kent Kiens een valkuil van topsport. Neutraal: „Eythora is leergierig en werkt ongelooflijk hard. Daar komt vanzelf iets uit. Maar wat? Daar doe ik geen uitspraken over.”

Het kan ook zo over zijn, weet hij uit ervaring. Het heeft er vorig jaar om gespannen of de dochter van IJslandse ouders wel zou doorgaan met turnen. Ze kampte met een zware rugblessure, die haar een jaar aan de kant heeft gehouden. Het vervelende voor de turnster was: de behandelende artsen stonden aanvankelijk voor een raadsel.

Op dat moment heeft Thorsdottir sterk getwijfeld of ze met turnen moest doorgaan. Uiteindelijk is het goed gekomen en kon ze haar onmiskenbare talenten verder ontwikkelen. Met als voorlopig hoogtepunt een entree op seniorenniveau waar de internationale pers lovend over berichtte. Turnster Thorsdottir zette zich gisteren op de kaart.

Geen stamppot

Haar afkomst draagt daaraan bij. Want een Nederlandse sportvrouw met een IJslandse naam valt op. Thorsdottir leeft in twee werelden. Thuis gaat het leven op z’n IJslands, praat ze IJslands, eet ze IJslands, maar daarbuiten gedraagt ze zich als een Nederlandse aan wie aan taal noch uiterlijk iets IJslands is te ontdekken. Ze heeft zowel een Nederlands als IJslands paspoort en voelt zich met beide culturen verbonden. „Ik eet alleen geen stampot.”

En ja, ze heeft nog even overwogen voor IJsland uit te komen. Dat zou voor haar ambities de makkelijkste weg zijn. Op grond van haar huidige niveau zou ze bijvoorbeeld vrijwel verzekerd zijn van deelname aan de Olympische Spelen. Dat is als Nederlandse turnster allerminst gegarandeerd. „Maar ik ben geen type dat voor de makkelijkste weg kiest”, zegt ze. „Als ik voor IJsland had gekozen, zou dat de keus voor een lager niveau zijn geweest. Dat past niet bij me. Ik wil juist steeds beter worden.”

Die instelling is Thorsdottir ten voeten uit, meent trainer Kiens. „Wedstrijden bereidt ze consciëntieus voor. Ze laat zowel in als buiten de zaal weinig liggen. Eythora is een turnster met een absolute topsportmentaliteit. En ze is niet alleen goed in turnen, hè. Ze kan ook goed zingen en dansen. Daar wil ze ook verder mee door performning arts te gaan studeren. Dat sluit aan bij mijn beleving, want ik heb die opleiding ook gevolgd. Ik zie turnen eigenlijk meer als show dan sport.”

Kiens’ showy aanpak staat in haar geval vooralsnog garant voor klinkende sportprestaties. Want voorafgaande aan het opvallende EK-debuut heeft Thorsdottir met haar vloeroefening een wereldbekerwedstrijd in Ljubljana gewonnen. Zo vanuit het niets, boem, een grote wedstrijd winnen, dat is Thorsdottir ten voeten uit en sluit aan bij haar grenzeloze ambitie.

Pendelende ouders

Daarin wordt Thorsdottir voluit gesteund door haar ouders, die vanwege moeders werk bij een IJslands containervervoersbedrijf in de Rotterdamse haven naar Nederland zijn gekomen. Beiden rijden bij toerbeurt dagelijks vanuit woonplaats Poortugaal naar Hoofddorp om hun dochter bij Kiens te laten trainen.

Weer die moeilijke weg. Want Thorsdottir had ook bij haar vorige club Pro Patria in Zoetermeer kunnen blijven. Toen Kiens onlangs een overgang verkoos naar de Hoofddorpse club PAX was het voor Thorsdottir geen optie te blijven. Zij volgde Kiens, ongeacht de consequenties. „Ik heb haar niet gevraagd, het was volledig haar keus”, haast Kiens te zeggen. En met een bewonderende knipoog: „Je zou de ouders nu haar logistieke medewerkers kunnen noemen.”

Inspanningen die gisteren in het zonnige Montpellier werden beloond met een finaleplaats in de meerkamp. Graag had Thorsdottir ook een toestelfinale gehaald, maar dat ging met een negende plaats op vloer net mis. Ze is eerste reserve.