Lekker los

De werkelijkheid kan vele malen absurdistischer zijn dan fictie. Ilona Verhoeven

ziet meer dan zij ziet.

Foto Ilona Verhoeven

Scharrelt daar nou een ontsnapt angorakonijn? Nee, wacht eens. Dat zijn wilde haren. Is iemand die verloren? Voor iedereen komt de dag dat ze er ineens niet meer blijken te zijn, die haren. Kwijt.

Geen paniek, meestal gaat het geheel ongemerkt.

En met de eigenschappen saai, braaf en tam – vaak in één adem genoemd bij het verlies – valt het in de praktijk ook best mee. Het verschilt per persoon, de een heeft meer wilde haren dan de ander.

Gelukkig bevinden de haren zich niet alleen op het hoofd. Kin, lippen, oksels en uiteraard benen, van enkels tot hoog boven, zijn bekende plaatsen.

Door deze onbegrensde mogelijkheden zou je kunnen concluderen dat haar een goede positie heeft bemachtigd in de maatschappij.

Dat valt dan weer tegen. Haar is niet meer bon ton. Volgens sommigen is het onderdeel van een belangrijke lobby tegen alles wat boven het maaiveld uitsteekt.

Mensen die niet genoeg voor zichzelf opkomen, krijgen nog wel eens het advies haar op de tanden te kweken. De effectiviteit van dergelijk haar is echter niet wetenschappelijk bewezen en het heeft over het algemeen ook een wat negatieve bijklank.

Lekker los, dat idee.

Bij lentestormen komt het heel soms voor dat het verliezen van wilde haren in één keer gebeurt. Dan vliegt er een hele bos, hups, zó de wijde wereld in.