Tbs-kliniek uit, altijd lastig

Tbs-kliniek de Pompestichting heeft een eigen voetbalteam dat meespeelt in de KNVB-competitie. Zaterdag speelde Trekvogels 8 tegen de kliniek. Een uitwedstrijd, want de tbs’ers mogen niet van het terrein.

Tbs-patiënten van de Pompestichting (in blauwe tenues) gaan met 4-1 ten onder tegen Trekvogels 8. Foto's Merlin Daleman

Nog voordat de voetbalwedstrijd tussen Trekvogels 8 en Jonker Boys begonnen is, staat al een stand van 6 voor de uitploeg en 100 voor de thuisploeg op een scoreboard. Het bord heeft echter niets met de wedstrijd te maken. Het bord is symbolisch en geeft een willekeurig aantal patiënten van tbs-kliniek de Pompestichting weer, die op verlof zijn. Vandaag zijn dat er zes.

Jonker Boys is het voetbalteam van de tbs-kliniek en speelt mee in de laagste regionen van de KNVB-competitie. Uitwedstrijden zitten er voor de tbs’ers niet in. Ze mogen, op last van de rechter, alleen maar thuiswedstrijden spelen. En dus stappen zaterdagochtend de spelers van Trekvogels, hoewel zij ‘thuis’ spelen, op de fiets naar de zwaarbeveiligde Pompekliniek.

Voor Felix Harmens van Trekvogels is het vaste kost. Het is de twintigste keer dat hij tegen de tbs’ers speelt. Er is nog nooit iets voorgevallen, het is voor hem een normale wedstrijd geworden. De 34-jarige verdedigende middenvelder heeft er geen problemen mee om tegen veroordeelden te voetballen. Drie medespelers wel. „Dat zijn jongens met jonge kinderen. Die willen niet meedoen, dat snap ik wel.”

Terwijl de spelers van de Trekvogels hun identiteitskaarten laten zien, telefoons inleveren, voetbaltassen door de scanners doen en de spelers door de detectiepoortjes lopen, is Boys-verdediger Peter bezig met de warming-up. „Zeventien jaar niet gevoetbald en nota bene in een tbs-kliniek kom ik weer eens aan voetballen toe.” Hij is dankbaar dat er mensen zijn die tegen hen willen voetballen en dat de kliniek dit organiseert.

Met zware medicatie zit je op de bank

De ‘Boys’ komen in de eerste minuut al op voorsprong door een fout van de Trekvogelskeeper. Mario blijft rustig in de dug-out zitten en rolt een sjekkie. Meevoetballen wil hij wel, maar kan hij niet. Hij krijgt zware medicatie als onderdeel van zijn behandeling. De medicatie houdt hem rustig, maar als bijwerking krijgt hij last van zijn spieren.

Nadat hij zijn sjekkie heeft opgestoken, laat de 60-jarige trots zijn oude KNVB-spelerspas zien. „Vier jaar geleden voetbalde ik nog, ook in de kliniek. Ik was een snelle, behendige spits. Ben ook nog keeper geweest, een hele goede”, zegt hij bloedserieus.

Het is niet zijn eerste tbs-kliniek. Hiervoor zat hij in de Oldenkottekliniek. „Daar ging de behandeling niet goed, daarom ben ik overgeplaatst.” Hij zit al zo lang in het tbs-traject, dat hij een beetje cynisch is geworden. „Ik zit hier nog wel even.” Maar, hij hoopt deze zomer zijn rentree te maken in het onbetaalde voetbal. „Misschien dat het dan beter gaat en ik minder medicatie nodig heb.” Voor Mario is voetballen, ondanks zijn leeftijd, een doel.

„Was erbuiten man”, roept een 34-jarige patiënt. Hij springt op vanuit de dug-out. Zijn dreadlocks zwiepen voor zijn gezicht. Jonker Boys krijgt een penalty tegen, de patiënt vindt dat de overtreding buiten het zestienmetergebied gemaakt werd. De penalty wordt gemist door Trekvogels en hij gaat weer zitten.

Even vergeten dat je opgesloten zit

Het veldspel van de Boys valt tegen. „Ze missen me”, zegt de 34-jarige, die met een hamstringblessure aan de kant staat. Hij is een van de topspelers, zegt hij over zichzelf met een glimlach. En lachen doet hij, ondanks het tegenvallende spel, vaak. Bij elke lach ontbloot hij zijn tanden. Zijn hoektanden zijn van goud. Op de linker prijkt een dollarteken, op de rechter een pistool.

Zo gepassioneerd en mondig als hij over voetbal is, zo serieus en stil wordt hij wanneer je hem vraagt waarom hij hier zit. „Ik kwam als winnaar uit een schietpartij. Nu zit ik hier als verliezer.” Voetbal helpt hem ontspannen. „Je vergeet even dat je opgesloten zit.”

Langs de lijn zien tientallen toeschouwers dat de ‘Boys’ er niet meer aan te pas komen en dat Trekvogels op voorsprong is gekomen: 2-1. Jonker Boys-trainer Leen Looijen zegt dat zijn mannen doorgaans beter zijn. Looijen is een ander niveau gewend. Eerder was hij trainer bij eredivisieclubs als NEC en Vitesse.

Looijen ziet het als een uitdaging om ‘de jongens’ wat bij te brengen. „Ik denk dat men nog te weinig beseft dat sport een ontzettend goed middel is voor resocialisatie”, vertelt hij. De trainer wil niet weten wat ze op hun kerfstok hebben. Hij ziet hen als voetballers. „Iedereen verdient een tweede kans.”

Na het laatste fluitsignaal, de wedstrijd eindigt in 4-1 voor Trekvogels, druipt Jonker Boys af naar de kantine. Hoewel de wedstrijd er een als alle andere was, wijkt ‘de derde helft’ in de kliniek wel af. Daar geen bier, dat mogen de tbs’ers niet, maar koffie en ranja.