Rubio lijkt kansloos, maar kan voor verrassing zorgen

De derde Republikein die een gooi doet naar de kandidatuur heeft charisma, kan goed campagnevoeren, maar heeft moeite de ver uiteenlopende groepen Republikeinse stemmers aan zich te binden.

Marco Rubio maakt zijn kandidatuur voor het Amerikaanse presidentschap bekend. Foto Reuters/Joe Skipper

Marco Rubio schrikt niet terug voor een beetje pathos. Voor de officiële aankondiging van zijn presidentskandidatuur gisteravond koos hij de Freedom Tower in Miami. Dat is de wolkenkrabber waar in de jaren zestig Cubanen werden geregistreerd die vanuit Castro’s Cuba in de VS hun hoevlucht zochten. Het gebouw staat niet ver van Calle Ocho, de straat waar oudere Cubanen nog steeds protesteren tegen de Castro’s.

Na Ted Cruz en Rand Paul is Rubio de derde Republikein die een gooi wil doen naar de kandidatuur. De 43-jarige senator Rubio, zoon van een Cubaanse migrant die vier jaar lang illegaal was, is in Florida uitermate populair bij deze oudere Cubanen, die zich verzetten tegen de toenadering tussen Raúl Castro en Obama. Rubio, zo vertelde hij zijn geldschieters gistermiddag in een conference call, wil als migrantenzoon de Amerikaanse droom belichamen en de eerste Latino president worden. De Democratische kandidaat Hillary Rodham Clinton, wier aankondiging dit weekend de komst van de zijne overschaduwde, deed hij in het gesprek af als „een leider van vroeger.”

De Freedom Tower bevindt zich in hetzelfde Miami als waar Jeb Bush woont, Rubio’s vriend en politieke mentor en tweevoudig gouverneur van Florida, favoriet voor de gematigde vleugel van de Republikeinen. En er is ook nog concurrentie van mede-Latino Ted Cruz, die al heeft bekend gemaakt dat hij in de race is. Het tekent de ambitie van Rubio dat hij kennelijk niet vier of acht jaar wilde wachten. „Ik ben op een unieke manier gekwalificeerd”, zei hij er gisteren zelf over.

Marco Rubio heeft charisma, kan goed campagnevoeren en gold een tijd lang als de golden boy van de partij. Maar hij heeft moeite de ver uiteenlopende groepen Republikeinse stemmers aan zich te binden. In 2013 werkte hij bijvoorbeeld mee aan een Congresvoorstel om illegale migranten een kans op een verblijfsstatus te geven. Het kwam hem te staan op zo’n snoeiharde aanval vanuit de Tea Party-achterban dat hij zijn steun aan het voorstel introk: „Ik heb mijn lesje geleerd”, zei hij.

Dit maakte hem vervolgens niet geliefder bij het Latijns-Amerikaanse electoraat. De Latinostem komt immers niet alleen van oudere Cubanen. Veel Latino’s uit andere herkomstlanden die uit religieuze overwegingen Republikeins willen stemmen, vinden de dooi met Cuba juist nodig omdat ze andere kwesties, zoals migratie, belangrijker vinden. Voor de Republikeinse zakenwereld, waar het campagnegeld zit, is Rubio’s Cuba-standpunt ook niet aantrekkelijk. De dooi met Cuba biedt economisch gezien juist kansen.

Al met al lijkt Rubio zo niet kansrijk. Maar dat is precies het punt: juist Rubio wist al verschillende politieke races te winnen die hij begon te midden van meerdere kandidaten en met een flinke achterstand. Zo versloeg hij in 2011 in de race om de Senaatszetel de gouverneur van Florida, Charlie Christ, vanuit een fikse achterstand, terwijl de partijtop hem had geadviseerd om uit de race te stappen.

Macro Rubio zou dus in theorie voor een verrassing kunnen zorgen.