Brieven

Brevet van onvermogen

Een brevet van onvermogen voor de ruim driehonderd ondertekenaars die het opstappen van het College van Bestuur eisten. Het College van Bestuur had toch tot maandag kunnen wachten was de klacht. Is dat alles wat men dit universiteitsbestuur voor de voeten werpt?! En als het bestuur mocht dysfunctioneren waarom hebben dan de ondertekenaars zelf geen actie ondernomen, vanaf zo’n tien jaar geleden tot en met nu? Geen moed, geen visie, alleen wat opportunistische bijval voor het ratjetoe van studenten en de gebruikelijke raddraaiers van buiten de universiteit.

Bankiers

Bonus is toch belediging?

Hugo van Wijk, oud-bankier van ABN Amro en Citibank en tegenwoordig werkzaam in het bankrelatiemanagement, betoogt in zijn opiniestuk van 9 april dat de prestatiebeloning voor bankiers in het belang van cliënten zou werken. Waarom eigenlijk? Hugo van Wijk gaat er in zijn artikel vanuit dat de bonuscultuur een vaststaand feit is en dat derhalve een prestatiebeloning in het voordeel van de cliënt zou zijn. In Duitsland noemt men een dergelijke redenatie hineininterpretieren. Een zelf gecreëerde waarheid. Want waar dient een bonus eigenlijk voor?

De bonus is een middel om prestaties te bevorderen. Zo krijgt een verkoper een mager basissalaris met daarbovenop een uitdagende provisie. Hoe meer deze verkoper omzet, hoe hoger zijn aanvullend en dus totale salaris. Die prestatieafhankelijke beloning werd ooit in het leven geroepen toen werkgevers doorkregen dat een verkoper, of een lopende bandmedewerker, met een redelijk salaris zich niet maximaal inspande.

Boven in de piramide worden topsalarissen betaald. Voor zo’n salaris mag je toch aannemen dat een bestuursvoorzitter en zijn maten zich uit de naad werken en hun stinkende best doen. Waarom immers dat topsalaris?

Betekent het toekennen van een bonusregeling dat men ervan uit gaat dat die manager voor alléén dat riante salaris niet alles wil geven? Dat hij nog wat reservecapaciteit achterhoudt en dat pas inzet wanneer er met bonussen gewapperd wordt? Je zou je als bestuursvoorzitter toch eigenlijk beledigd moeten voelen wanneer men zoiets van jou zou denken?

In dat licht bezien is een bonusaanbod in feite een oneerbaar voorstel, eigenlijk een belediging.

Aysso Reudink Uitgever en publicist

Kamerleden losgezongen

Op 7 april vond een rondetafelgesprek over het beloningsbeleid bij banken plaats. Tweede Kamerleden hadden hiervoor drie commissarissen uitgenodigd, van ABN Amro, ING en AEGON.

Tijdens het debat werd de kloof tussen politiek en bedrijfsleven duidelijk. „We leven in totaal verschillende werelden”, poneerde een van de Tweede Kamerleden. En daar had hij gelijk in. Net als Jesse Klaver (GroenLinks), die zich namens zijn partij afvroeg ‘in welk universum’ de commissarissen eigenlijk leefden.

Maar wie voerden er nu prominent het woord tijdens het debat?

Onder anderen Henk Nijboer (PvdA, na zijn studie een viertal jaar werkzaam als beleidsmedewerker bij het ministerie van Financiën), Jesse Klaver (GroenLinks, tijdens zijn studie actief in diverse partijgremia en 8 maanden voor de jongeren van CNV), Carola Schouten (ChristenUnie, voormalig beleidsmedewerker op het ministerie van Sociale Zaken en Financiën), Aukje de Vries (VVD, voormalig gemeenteambtenaar) en Pieter Omtzigt (CDA, voormalig medewerker aan Universiteiten).

Schrijnend is dat bovenstaande Tweede Kamerleden geen enkele ervaring hebben opgedaan in het bedrijfsleven hebben, maar uitsluitend in de publieke sector. Het zou dan ook voor de hand liggen dat hun belangstelling zich zou richten op fact finding. Dit bleek niet het geval. De vragen en vooral stellingen die de commissarissen werden voorgehouden zouden als volgt samengevat kunnen worden: jullie tonen aan niet te begrijpen wat de publieke opinie is, want anders zouden jullie wel een beloningsbeleid doorvoeren dat op hetzelfde niveau ligt als dat van de overheid.

Wellicht moeten de Kamerleden zich afvragen of die kloof volledig veroorzaakt wordt door het van de samenleving losgezongen bedrijfsleven of dat de eenzijdig samengestelde Tweede Kamer hier iets mee te maken heeft.

En met welk gezag zij het bedrijfsleven de maat denken te nemen. De veelvuldig door Kamerleden ingezette ‘belastingbetaler’ betreft immers ook het door hen zo verfoeide bedrijfsleven.

Chris de Groot Managing Partner Financial Assets Executive Search

Iran

Sinds Darius geen expansie

Halbe Zijlstra, fractievoorzitter van de VVD, waarschuwt voor het ontwerpakkoord met Iran. De P5+1 en het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA) weten toch wat er zich in Iran afspeelt? De chefs van hun inlichtingendiensten en die van Israël verklaren publiekelijk dat er geen plotselinge, Iraanse nucleaire aanval dreigt.

Iran voerde sinds de oorlogen van Darius 500 jaar voor Christus nauwelijks expansieve oorlogen. Sinds de negentiende eeuw maakten de Russen en de Engelsen er de dienst uit en na de Tweede Wereldoorlog hebben de Amerikanen en Engelsen de nationalistische regering onder Mosaddeq in 1953 verwijderd en de sjah op de troon gezet. Dit leidde in 1979 tot de revolutie met de ayatollahs. Gesteund door de VS viel Irak daarop in 1980 Iran aan. Een beetje begrip voor Iran is nodig.

Zijlstra is bezorgd om verstoring van het evenwicht in het Midden-Oosten. Het grootste probleem in de regio is echter armoede, uitzichtloosheid en de onderdrukking door falende regimes van tientallen miljoenen jongeren die de voedingsbodem voor agressie, jihadisme en terrorisme vormen. Groot-Israël als bezetter van Palestina en onderdrukker van miljoenen Palestijnen is een lont in dit kruitvat evenals het feodale Saoedi-Arabië als exporteur en financier van de Wahabitische ideologie, van terroristische en jihadistische groeperingen en gewapende steun aan bevriende totalitaire regimes zoals Bahrein. Holle frasen over het „ondertussen maken van raketten die ook West-Europa kunnen raken” zijn beschamend nietszeggend.

Iric van Doorn

Amateurfietsers

Weg met die wielrenners

Met de komst van warmer en zonniger weer duiken weer hele peletons mannen op renfietsen op. Zondag ook. Een weg vol amateurrenners en ik kon nog net het vege lijf redden door te sprinten over het zebrapad, terwijl de mannen geluiden naar mij maakten alsof ze vee aan het drijven waren.

Ze trekken hun dure wielrenoutfit aan, zetten hun helm op en rijden naar de afgesproken plaats waar ze hun soortgenoten treffen. Met 20, 25 man sterk beginnen ze aan het grote afzien: 50 kilometer over vooral goed begaanbare fietspaden. Het asfalt is van hen. Ze maken zich zo breed dat geen automobilist er nog langskomt, geven elkaar tekens als er een obstakel op de weg is – dat een slechtziende die verkeersdrempel nog op 100 meter afstand ziet aankomen – en bij het minste zuchtje tegenwind rijden ze, op een 1,20 meter breed fietspad, in waaiervorm.

Kunnen we niet een parcours voor die mannen maken? In Biddinghuizen is de kilometerslange schaatsbaan failliet. Asfalteren vind ik: hier en daar een kasseistrook, (afval)berg, verkeersdrempels en -heuvels, zodat ze met de handjes kunnen wapperen. En voor wat slechte stukken wegdek consulteren we de buren. Ik heb hier best wat voor over en van mij mag een deel van ons belastinggeld eraan besteed worden. Als dat soort mannen in godsnaam maar van de weg gehaald wordt.

Nicole Keulen

Correcties en aanvullingen

Protest UvA

In Uva zet bezuinigingen door, protest tegen bestuur zwelt aan (13/4, p. 1) staat dat het protest nu geleid wordt door medewerkers van Geesteswetenschappen. De auteurs van het door honderden medewerkers ondertekende proteststuk, Ewald Engelen en Olav Velthuis, zijn van de Faculteit Maatschappij- en Gedragswetenschappen.

Kousbroeklezing

De complete tekst van Niemands Meester, Niemands Knecht (11/4, O&D 8-9) de verkorte versie van de Kousbroeklezing van Tommy Wieringa staat in het literaire tijdschrift De Gids.

Zorg

Het citaat „We zitten al in een crisis, maar negeren het volledig” in Zo ziet de zorg er straks uit (11/4 p. 3) is niet van Leonard Witkamp maar van Lucien Engelen.