Opinie

    • Simone van Saarloos

Sit-down

Zaterdagmiddag werd het Maagdenhuis ontruimd. Ik arriveerde laat, de ME was al zo’n beetje klaar met vegen. Langs het roodwitte lint stonden toeschouwers, camera’s in gestrekte armen. Ik kreeg er een Mona Lisa-gevoel bij: een reikhalzende drom mensen, niemand ziet waar het om gaat.

Ik stapte bij de menigte vandaan, bijna in een plas kots. Aan de kleur of textuur kon je het niet zien, maar ik durf te wedden dat het braaksel van een toerist kwam. Je ziet ze regelmatig uit een coffeeshop of café strompelen. Voor dat soort mensen bouwen we een hele industrie op, omdat we er geld aan verdienen. En voor de calvinist is geld verdiend aan dat wat we verafschuwen het best ‘verdiende’ geld. Maar Hollandse studenten mogen niet klagen: ze vinden kennis leuk en kozen toch zelf voor de universiteit?

Eenmaal naar buiten gedreven bleven de Maagdenhuisbezetters op het Spui zitten. Ik dacht terug aan de enige ‘sit-down’-actie waar ik ooit aan meedeed: voor de Albert Heijn in de Haagse Weissenbruchstraat. Op internet heb ik het politierapport uit 2004 teruggevonden. We zaten daar ‘op 4 februari’ met ‘circa 35-50’ voor de ingang van de supermarkt om te protesteren. Een jongen met een stekelhanenkam werd aan de deur geweigerd. De AH zei dat het om een regulier ‘restrictief’ toegangsbeleid voor scholieren ging, maar hij voelde zich gediscrimineerd op basis van zijn uiterlijk. De politie arriveerde en de knapste jongen uit de klas werd opgepakt, vanwege ‘art. 131 (opruiing)’. Ik zag een stukje van zijn billen toen hij met een klemmende hand om zijn nek de politiewagen in werd geduwd. Daarna dreef de ‘Parate Eenheid’ ons terug naar school. ‘Omstreeks 14.10 uur was de rust ter plaatse weer geheel hersteld’.

Nog altijd word ik door een gevoel van tristesse overvallen, wanneer ik bedenk dat het anderen zijn die voor mij bepalen waar ik mag gaan en wat ik normaal moet vinden. Dat gevoel van vervreemding ten opzichte van de al bepaalde, gereguleerde wereld wordt algauw kinderlijk genoemd. Dan betekent ‘volwassen’: gewend aan wat je ooit vreemd vond. Noem mij dan liever maar naïef of kinderlijk. Ik zal mijn kinderlijke opstandigheid als een vaandel dragen, zoals de tourguide een parapluutje opsteekt waarachter zijn Japanners volgen.

Ik was er niet bij toen we met z’n allen besloten dat ME’ers autoriteit hebben. Ik was er niet bij, maar blijkbaar heb ik een sociaal contract gesloten door uit mijn moeder te komen (en ja, dat ging soepel, mede dankzij onze verzorgingsstaat. En ja, het was fijn om op een plek te landen waar de wegen glad gelegd zijn van belastingcenten).

Een sit-down in de baarmoeder was nu eenmaal niet mogelijk. Voor ieder die zich tegen de Maagdenhuisbezetters keert: doe alsjeblieft niet alsof protest iets is wat je ontgroeien moet.

    • Simone van Saarloos